7 pudełek (premiera)

Tomasz Borczyk jest aktorem i reżyserem teatralnym do niedawna mieszkającym i tworzącym w Madrycie. Ukończył Królewską Szkołę Sztuk Dramatycznych (RESAD) w Madrycie oraz European Theatre Arts w Rose Bruford College w Londynie. Zadebiutował na scenie grając Tadzia w operze „Śmierć w Wenecji” w Teatro Real (2014, Madryt). W latach 2016–2018 był członkiem międzynarodowego zespołu Bred in the Bone Theatre Laboratory, z którym działał na terenach Anglii, Walii i Francji. Wielokrotnie uczestniczył w warsztatach aktorskich prowadzonych przez Johna Strasberga. W 2018 roku założył kolektyw teatralny Noche de Camaleones. W swoich spektaklach poszukuje nowych form wejścia w relację z widzami, podważenia oczekiwań względem tego, czym jest doświadczenie teatralne i zacierania granicy między fikcją a rzeczywistością. W psychodelicznym dramacie rodzinnym „Sny Ruperta” (2021, Madryt) zaprasza widzów do samodzielnej eksploracji przedstawionego świata za pomocą immersji, instalacji i bezpośredniego spotkania z aktorami. Z kolei będący refleksją nad wolną wolą i zdrowiem psychicznym „Random man” (2023, Madryt) ma rozgałęziającą się dramaturgię, bazującą na koncepcji przypadku. Wydarzenie „Wolelibyśmy nie grać Bartleby’ego” (2024, Theatre El Umbral de Primavera, Madryt) odtwarza rzeczywisty proces adaptacji teatralnej słynnego opowiadania Hermana Melville’a, podczas którego wszyscy aktorzy opuścili projekt. Pod koniec 2025 roku projekt Borczyka „Hermes” (przygotowywany wraz z Carlosem Tuñónem), został wybrany w naborze na spektakle organizowanym przez Komunę Warszawa. Realizowane przez Instytut Grotowskiego „7 pudełek” będzie jego debiutem na polskiej scenie.

Małgorzata Kot to pochodząca z Zamościa artystka wizualna i intermedialna. Absolwentka Multimediów i Grafiki Interaktywnej na Uniwersytecie SWPS w Krakowie, a obecnie studentka Intermediów na krakowskiej ASP. Tworząc grafiki, wideo czy współtworząc scenografię do teledysków, pracowała z takimi artystami jak Miuosh czy Feno. W sztukach wizualnych jej ilustracje można zobaczyć m.in. w zinie “Stałe – Niestałe” (aut. Agnieszka Piksa dla Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej w Słupsku). W teatrze tworzyła wideo oraz oprawę graficzną m.in. dla Teatru Ludowego w Krakowie („POV: Masz 12 lat i przej***ne”, reż. Stanisław Chludziński), dla Festiwalu Teatru i Kultury Awangardowej „Pestka” w Jeleniej Górze („Nadepnęłam na węża”, reż. Andżelika Fafanów), czy dla Teatru Nowego w Poznaniu („Koriolan” reż. Stanisław Chludziński). W swoich działaniach eksploruje przestrzenie pomiędzy mediami, co było szczególnie widoczne w trakcie eksperymentalnych koncertów („Reverse 525” oraz „Brzmienia Nieoczywiste” pod kierunkiem Piotra Madeja).

Vaz Oliver to mieszkający w Berlinie kompozytor oraz singer-songwriter pochodzący z Madrytu. Przez ponad piętnaście lat tworzył oryginalną muzykę do współczesnych spektakli cyrkowych i teatralnych realizowanych w całej Europie. Rozwinął długotrwałą współpracę artystyczną z reżyserem Tomaszem Borczykiem.

Spektakle, przy których współpracował, zdobyły nagrodę Thalia Award za najlepszą produkcję cyrkową („Todo lo posible”, Nueveuno, 2024) oraz nagrodę Umore Azoka za najlepszą produkcję w Kraju Basków („Ardatzak”, Zirkozaurre, 2025). Jego wykonywana na żywo ścieżka dźwiękowa do niemego filmu „Berlin, Symphony of a Metropolis” Waltera Ruttmanna z 1927 roku prezentowana jest w teatrach i na festiwalach filmowych od 2021 roku.

Jego podejście polega na tworzeniu przestrzeni brzmieniowej możliwie najpełniej odpowiadającej potrzebom danego dzieła, przy jednoczesnym zachowaniu własnego języka artystycznego. Paleta środków wyrazu Olivera obejmuje liczne instrumenty, a płynność poruszania się pomiędzy różnymi gatunkami i estetykami pozwala mu sięgać po ciekawe rozwiązania bez utraty spójności.

Obecnie pracuje nad muzyką do spektakli teatralnych, filmów dokumentalnych i eksperymentalnych instalacji artystycznych realizowanych w całej Europie. Występuje również jako artysta solowy i aktywnie działa zarówno jako kompozytor, jak i performer.

Carlos Tuñón jest dyrektorem artystycznym kolektywu [los números imaginarios], który od 2013 roku zaskakuje publiczność nietypowymi formatami swoich dzieł, realizowanymi według formuły „klasyczny tekst, współczesna strategia”. Może to być immersyjna wersja „Don Juana” w formie całonocnego spaceru po średniowiecznym miasteczku Alcalá de Henares, inscenizacja„Hamleta”, w ramach której publiczność dzieli się na Klaudiuszy, Horacjów, Ofelie i Gertrudy, by wspólnie z aktorem grać bez skrótów całą tragedię Szekspira albo „Król Lear”, zrealizowany z udziałem osób z chorobą Alzheimera. Teatr Carlosa Tuñóna kładzie nacisk na doświadczenie osóby zasiadających na widowni (zarówno indywidualne, jak i wspólnotowe) oraz na dezaktywowanie kojarzonych z teatrem automatyzmów i oczekiwań. Jego projekty często eksperymentują z koncepcją czasu. Dla przykładu: kolektyw [los números imaginarios] podpisał umowę z salą teatralną El Umbral de Primavera na wystawienie „Czekając na Godota” w… 2060 roku. Oprócz własnej twórczości Carlos Tuñón zajmuje się edukacją oraz wsparciem artystycznym innych zespołów, artystów i artystek.