Dlaczego w szkole teatralnej nie ma Głuchych?

Ewelina Ciszewska – performerka, mimka, lalkarka i choreografka. Absolwentka historii sztuki na Uniwersytecie Wrocławskim oraz Wydziału Lalkarskiego PWST we Wrocławiu, obecnie Filii Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie. Od 2020 roku dziekanka Wydziału Lalkarskiego, od 2024 r. prorektorka ds. Filii AST we Wrocławiu. Prowadzi zajęcia z pantomimy i ruchu scenicznego. Współzałożycielka Teatru Sztuk. Tworzy na styku teatru ruchu, pantomimy, lalkarstwa, performance’u, choreografii i nowych technologii. Od debiutu w spektaklu Alternacje przestrzeni Teatru Formy w Poitiers występowała na polskich i międzynarodowych festiwalach, prowadziła autorskie warsztaty i staże z pantomimy oraz ekspresji ruchowej. Performowała partyturę Bogusława Schaeffera w Rzymie i tańczyła do muzyki live Możdżer & Danielsson. Reżyserowała m.in. Pinokia w Teatrze Lalki i Aktora w Wałbrzychu, autorski monodram maria s. oraz Staruszkę na podstawie Tadeusza Różewicza. W 2021 r. powołała międzynarodową konferencję naukowo-performatywną LALKA NOVA, łączącą badania nad teatralną formą, nowymi mediami i technologiami. W 2022 r. była nominowana do Wrocławskiej Nagrody Artystycznej w kategorii teatr. Swoje umiejętności i myślenie o ciele wykorzystuje w pracy nad ruchem scenicznym i choreografią spektakli dramatycznych, muzycznych i lalkowych. Jej główną przestrzenią jest praca studyjna nad ciałem – ciało jako źródło wiedzy o człowieku pozwala z siebie czerpać, przetwarzać i kreować opowieść. „Jesteśmy w nieustannym ruchu. Zmienia nas kontekst i czas”.

Marcelina Halaś – aktywistka, artystka, autystka. W godzinach pracy pomysłodawczyni i realizatorka włączających projektów społeczno-kulturalnych w bibliotece w Kamiennej Górze. Wykorzystuje fotografię i sztukę jako język komunikacji i nośnik zmiany społecznej. Po godzinach robi ulubione i komfortowe rzeczy z ulubionymi i komfortowymi ludźmi. Grzeczna już była. 

Dominika Kozłowska – aktorka teatralna i filmowa, osoba niesłysząca. Pierwsza w historii Polski niesłysząca aktorka etatowa, zatrudniona przez Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. Absolwentka ROE – Studium Aktorstwa we Wrocławiu. Występowała m.in. w spektaklach Wojna w niebie, Serce ustało, Romeo i Julia, Znak z językiem i Antygona, współpracując z Dominiką Feiglewicz-Penarską, Martą Streker, Grzegorzem Grecasem, Jarosławem Fretem, Marzeną Sadochą, Danielem Kotowskim i Kubą Roszkowskim. Wojna w niebie otrzymała główną nagrodę The Best Off, a Romeo i Julia – Złotego Yoricka. Zagrała także w filmach Przez ścianę, Cisza, Melodia ciszy, Freak Show, serialu Szpital św. Anny i dokumencie Sztuka odwagi. Laureatka Tukana Dziennikarzy na 44. Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu oraz wyróżnienie w konkursie Człowiek bez Barier. Była ambasadorką kampanii Nie wierzysz? Nie musisz! Wystarczy, że wiesz!, Wspólne Tory oraz Jestem artystą, promujących twórczość i obecność artystów i artystek z niepełnosprawnościami. Występuje w spektaklach dwujęzycznych i w języku migowym. Bywa jedyną niesłyszącą aktorką w obsadach. Chciałaby być postacią filmu akcji. Jej życiowe motto brzmi: „Nigdy się nie poddaję”.

Nina Linkiewicz – nastoletnia samorzeczniczka w spektrum autyzmu. Interesuje ją róż, sztuka, muzyka, fotografia i popkultura. Wierzy w siłę bliskości i otaczania się wspierającymi ludźmi, którzy dają jej siłę do działania i poczucie sprawczości. Wkurza ją system, niesprawiedliwość i nierówności, na które narażone są osoby w spektrum. Mówi o tym odważnie i wprost. O wszystkim tak właśnie mówi.

Natalia Wyszyńska –  neuroatypowa kobieta, pedagożka specjalna, terapeutka integracji sensorycznej i samorzeczniczka. Od lat wspiera dzieci, młodzież i rodziny neuroróżnorodne, pracując w podejściu relacyjno-rozwojowym. Najbliższe jest jej rozumienie człowieka poprzez jego indywidualne doświadczenia, potrzeby i zasoby. Szczególnie bliska jest dla niej myśl, że sztuką samą w sobie jest odkrywanie własnych potrzeb oraz poszukiwanie różnorodnych dróg do ich zaspokajania. To proces poznawania siebie, budowania dobrostanu i odnajdywania tego, co nas wspiera. Neuroatypowe doświadczenie pokazało jej, że dostępność sztuki nie zawsze zależy od miejsca, formy czy biletu wstępu – często za to zależy od znaczenia, jakie jej nadajemy. Dlatego sztukę odnajduje zarówno w teatrze, jak i w zapachu lasu, ulubionej melodii, kołysaniu się, ciszy czy chwili bezruchu. Wierzy, że tak jak niemal wszystko może być zasobem, tak niemal wszystko może być sztuką. Dlatego każdego dnia szuka tego, co karmi zmysły: dźwięków, zapachów, smaków, obrazów i ruchu. To one pozwalają jej pełniej doświadczać świata i zachować uważność na jego piękno.