Performans Mai Koszycy, Poli Ptak, Julii Borowieckiej, Tadeusza Sośnierza, Zuzanny Darosz i Kacpra Różańskiego / Akademia Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu
W ramach Ponaduczelnianego Przeglądu Performansu
niedz. 7.12.2025, 18:15
Studio Na Grobli Instytutu Grotowskiego / Sala Prób ( II piętro)
Czas trwania: 10 minut
Wstęp wolny
Kontynuacja performansu „Panaceum!!!!!!!”, realizowanego we wcześniejszych latach. Rozważania o leku na wszystko i trwanie w procesie.
Wszystko się zmienia, ale przeżywanie swojego życia na własnych zasadach pozostaje jedyną drogą. Zastanawiamy się nad sprawczością, pozycją człowieka wobec losu.
Czym jest reakcja?
Czy obecność/nieobecność tu i teraz wpływa na bieg wydarzeń, czy raczej powoduje, że jesteśmy świadomi/nieświadomi losu, który jest nam pisany?
Czy istotniejsze jest dokonywanie właściwych wyborów, czy też formułowanie własnych sposobów istnienia?
Wykorzystywane przez nas medium artystyczne odzwierciedla pryzmaty pojmowania świata. Za każdym razem celem jest doświadczenie, obserwacja punktów przecięcia środków wyrazu i siły ich oddziaływania oraz praktyka improwizowanego ruchu i dźwięku.
Maja Koszyca jest artystką wizualną – rzeźbi, rysuje, tatuuje, performuje, tworzy instalacje. Zastanawia się nad przestrzenią i zależnościami, wewnętrznymi prawami istnienia, materią, opresją rzeczywistości i miejscem jej samej w tym wszystkim. Dostrzega układy. Zawsze działa względem miejsca nigdy nie pozostając obojętną na własny stan duszy. Dużo myśli o psach. Często pyta Polę Ptak, czy zrobią coś razem. Studentka Rzeźby na Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu. Współzałożycielka Teatru Panaceum.
Lena Pola Ptak używa dwóch imion w zależności od sytuacji. Absolwentka Mediacji sztuki, teraz studentka Rzeźby na Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu oraz Dźwięku i Audiosfery na Uniwersytecie Wrocławskim.. Sztuka jest dla niej badaniem i procesowaniem rzeczywistości. Jej twórczość obejmuje działania z różnych dziedzin, głównie oscylujących wokół relacji przestrzennych: przestrzeń–podmiot, przestrzeń–dźwięk, dźwięk–podmiot. Performuje i rozmawia z Mają Koszycą. Chciałaby trochę więcej pozostawać w Bezruchu. Współzałożycielka Teatru Panaceum.
Julia Maria Borowiecka studiuje na kierunku Sztuka Mediów na Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu. Wcześniej ukończyła studia licencjackie na tej samej uczelni na kierunku Mediacja Sztuki. Założycielka migrującej Galerii pod Żabicą. Miłośniczka idei, inicjowania wymagających sytuacji międzyludzkich, świadomych decyzji kuratorskich i długotrwałego obserwowania własnego odbicia w lustrze. Performuje na scenie, przed publicznością, w przestrzeni publicznej, odświętnie i na co dzień. Dopiero uczy się żyć, ani na chwilę nie spuszczając wzroku z każdego przekształcenia pozostawionego na jej obliczu przez elementy składające się na dynamikę ludzkiego istnienia. Swoje performanse prezentowała m.in. w Pawilonie Czterech Kopuł (performans podczas wydarzenia „WARSZTATY SZTUKI kontra/pro Wrocław”, opieka artystyczna: Ewa Zarzycka, Wrocław, 2023), Galerii W Y (performans podczas wystawy „Złap Oddech Sztuki”, kurator: Józef Robakowski, Łódź, 2014) i Browarze Mieszczańskim (performans podczas otwarcia wystawy „… Bez końca i bez początku… ” odbywającej się w ramach festiwalu sztuki intermedialnej Podwodny Wrocław, kuratorka: Małgorzata Kazimierczak, Wrocław, 2025). Wzięła również udział w spektaklach performatywnych Mai Koszycy i Leny Ptak: „Panaceum!!!!!!!” (Wrocławski Teatr Współczesny, Wrocław, 2025) oraz „Panaceum 2 !!!!!!!” (Festiwal Klęska Urodzaju, Wolimierz, 2025).
Tadeusz Sośnierz zajmuje się głównie muzyką, działa również w obrębie performansu i tkaniny. Interesuje go muza teksturowa, patchworkowa, pejzażowa. Twory do rozpychania pokoju. Gatunkowo zahacza o industrial, noise, abstract rap, ambient, music, concrete. W Teatrze Panaceum tańczy.
Kacper Różański chce pokoju na świecie i dobrej zabawy. Robi muzykę.
Zuzanna Darosz działa wokół obszarów wideo i dźwięku eksperymentalnego, przestrzeni, instalacji multimedialnych, ruchu ciała, praktyk butō, teatru, poezji i interdyscyplinarności wyrażania. Medytuje nad odzwierciedleniem stanów duchowych w materii, układem nerwowym i przekuwaniem wiedzy o człowieku i zmysłach w sztukę. Interesuje się koncepcjami transcendentalizmu, przejścia, nieuchwytności, niewidzialnym a wyczuwalnym, obserwacją i byciem świadkiem.
