Royberki

„Royberki” to performatywno-muzyczny manifest o kobiecym aktywizmie, solidarności i codziennych rewolucjach. Spektakl wyrasta z rzeczywistości ruchów społecznych — przede wszystkim Inicjatywy Pracowniczej, ale również wspierającego ją środowiska Rozbratu, które od lat są sercem miejskich walk o prawa społeczne w Poznaniu.

Na scenie spotyka się pięć dynastii, reprezentujących różne obszary oporu: pracownice niemedyczne szpitala, osoby pracujące w Amazonie, pracownice żłobków, opiekunki osób starszych oraz aktywistki związków lokatorskich. Każda z nich tworzy własne „królestwo” – przestrzeń nieustającej walki o uznanie, widzialność i podmiotowość. W swoich mikroświatach królowe przeprowadzają rebeliady i rewolucje, pisząc na nowo mit pracy i postaw społecznych.

Tytuł pochodzi od zniekształconego, półżartobliwego określenia buntowniczek, „rozrabiaczek”, tych, które nie dają się uciszyć. To słowo o niepewnym rodowodzie – między potocznym „rojberka” (łobuziara, niepokorna) a wymyśloną nazwą nowej dynastii rewolucjonistek. „Royberki” to więc królowe z marginesu, władczynie chaosu, kobiety, które śmiechem, śpiewem i gniewem tworzą własny porządek.

„Royberki” to spektakl muzyczny, bunt w pięciu aktach – o królestwach z potu, śmiechu, konfetti i czułości. Zbudowany z wokalnych performansów, rytmów pracy i improwizowanych pieśni buntowniczych. Muzyka oparta na głosach, oddechach, instrumentalno-elektronicznych aranżach i dźwiękach codzienności staje się formą emocjonalnego zapisu współczesnego protestu.

Zespół tworzą artystki o różnorodnym zapleczu: aktorki, wokalistki, performerki i animatorki społeczne, działające na styku sztuki i aktywizmu, których biografie splatają się z lokalnym kontekstem Poznania — miasta o silnych tradycjach oddolnych ruchów. Ich spotkanie w Teatrze Ósmego Dnia, miejscu o silnej tradycji zaangażowania i oporu, jest powrotem do źródeł teatru politycznego i wspólnotowego.