Wink

Digital Data jest artystą dźwiękowym i wizualnym. W swojej twórczości kreuje intymne opowieści o wewnętrznych rozterkach, przefiltrowanych przez pryzmat niepewnej przyszłości. Jego praktyka stanowi formę oporu wobec estetycznych ograniczeń oraz manifestację złożoności współczesnych doświadczeń. Komponuje muzykę do spektakli teatralnych i choreograficznych, m.in. Katarzyny Leszek (prezentowanych w Słodowni Starego Browaru i na Scenie Wspólnej), Oskara Sadowskiego, a także od 2023 roku regularnie współpracuje z Pauliną Pawłowską (prace pokazywane m.in. w galerii WHOISPOLA w Warszawie oraz NEW FEARS Gallery w Berlinie).

 FE (they/them) jest artystą mieszkającym w Berlinie, których twórczość obejmuje muzykę elektroniczną na żywo, projektowanie światła, ruchomy obraz, taniec i performans. Ich poszukiwania artystyczne oraz kolaboracje doprowadziły ich na sceny, festiwale i wystawy, m.in. CTM Berlin, Sónar Barcelona, MUTEK Kanada, MUTEK Japonia, MUTEK Argentyna, LOFFT DAS Theater Leipzig, Centro de Cultura Digital de México, Miraikan Museum Tokio, Boiler Room, Bienal de Cuenca, HAU Berlin, Kaaitheater Bruksela, Teatro Nacional Sucre w Ekwadorze, Centro de Arte Contemporáneo w Quito i wiele innych.

 Frida Giulia Franceschini jest choreografką, performerką i koordynatorką intymności mieszkającą w Berlinie. Współpracowała z artystkami i artystami, takimi jak Florentina Holzinger, Isabel Lewis czy Heinrich Horwitz, równolegle tworząc własne projekty z pogranicza performansu i filmu (m.in. „BABY” w duecie performerskim z Viktorią Andersson, „BE WATER MY FRIENDS” – interaktywne solo z muzyką na żywo oraz „Tricks for Gold (T4$)” – jej pierwszy solowy projekt choreograficzny, który później zaadaptowała, tworząc krótkometrażowy film we współpracy z Sophie Vitelli). Wraz z Sophie Vitelli założyła duet PHANTA, badający performatywne sposoby opowiadania historii w kontekście późnokapitalistycznej kultury. Jej praktyka łączy ruch, narrację, humor i troskę, tworząc odważne, interdyscyplinarne dzieła.

 Jessyca R. Hauser (they/them) jest artystką transmedialną pracującą na styku performansu, muzyki, tekstu i wideo. Z queerowo-feministycznej perspektywy poddają refleksji kondycję współczesnego podmiotu, balansującego między poczuciem więzi a izolacją. Ich aktualny projekt, „b1unt b1ade”, zgłębia temat żałoby, pożądania, pragnienia i gniewu poprzez eksperymentalną kompozycję. Łącząc elektronikę, wpływy muzyki klasycznej oraz szeroki zakres wokalny, brzmienie sytuuje się między nastrojowymi pejzażami dźwiękowymi a intensywnością pełną cielesności. Jako performerka, od 2020 roku występuje na międzynarodowych scenach razem z Florentiną Holzinger, m.in. w spektaklach „Tanz i Apollon XL”. Ich prace były prezentowane m.in. na Wiener Festwochen, w Anthology Film Archives w Nowym Jorku, Austrian Cultural Forum w Tokio, HKW w Berlinie, MUMOK – Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Wiedniu oraz Museum of the Moving Image w Nowym Jorku.

 Paulina Pawłowska jest performerką, tancerką i choreografką mieszkająca w Berlinie. W swoich pracach przygląda się seksualności, przyjemności i dynamice władzy z perspektywy filozofii i teorii queerowo-feministycznej. Stypendystka danceWEB 2025 na festiwalu ImPulsTanz w Wiedniu. Stworzyła choreografię do spektaklu „Ladodeja” w reż. Oskara Sadowskiego, prezentowanego w Teatrze Narodowym Islandii oraz na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Boska Komedia w Krakowie. Jej praktyka artystyczna konsekwentnie poszerza obecność choreografii w kontekście sztuk wizualnych. Swoje solowe performansy prezentowała m.in. w NEW FEARS Gallery (Berlin), podczas Warsaw Gallery Weekend, w galerii WHOISPOLA (Warszawa) oraz Fabryce Sztuki (Łódź). Jako tancerka i performerka wystąpiła w YBDG w Wiener Aktionismus Museum (Wiedeń), Body Possessions autorstwa Dailo Andresa (Uferstudios, Berlin) oraz w *** (star star star)* Mathiasa Ringgenberga na festiwalu Ephemera (Komuna Warszawa).

Katarzyna Salinger jest performerką i tancerką pole dance. W swojej praktyce koncentruje się na zagadnieniach seksualności, ucieleśnionej fantazji, kontroli i jej utraty, a także na potencjale zabawy jako strategii emancypacyjnej. Interesuje się tworzeniem narzędzi służących odzyskiwaniu narracji o ciele oraz badaniem relacyjnych dynamik w obszarze intymności i władzy. Prezentowała swoje solowe performansy m.in. podczas wydarzeń „Slavs and Tatars” w ramach festiwalu Łódź Wielu Kultur (2025),  „DRAGANA BAR” na festiwalu Ephemera (2023) oraz  „Traphouse x Narocz13” w Warszawie (2024). Brała udział w grupowym performansie w ramach mini-rezydencji „Public Transport Project” w Crash Club podczas Warsaw Gallery Weekend 2024.

 Klaudia Szott jest reżyserką filmową, niezależną badaczką i performerką. Jej obecne badania skupiają się na znaczeniu gestu w queerowej erotyce, pornografii i studiach postkolonialnych. Autorka filmów krótkometrażowych takich jak „Wild pigeons” (2023), „A ludzie idą” (2023), „CHŌRA” (2025) oraz „MIX” (2025). Jako performerka występowała m.in. na Post Pxrn Film Festival Warsaw i w Galerii Prześwit. Magistra Wydziału Artes Liberales Uniwersytetu Warszawskiego, stypendystka Szkoły Ekopoetyki i studentka Łódzkiej Szkoły Filmowej. 

Kolektyw Artystycznych Form Eksperymentalnych (stowarzyszenie KAFE) od lat wspiera niecodzienne działania artystyczne szukając nowych form ekspresji twórczej. Głównym celem kolektywu jest działanie przez eksperymentowanie na pograniczu mediów, sensów i znaczeń, czego efektem są m.in. performanse, spektakle, wydarzenia kulturalne, wystawy, koncerty i instalacje. Stowarzyszenie realizowało zamówienia dla Wydziału Kultury i Dziedzictwa Narodowego Miasta Krakowa (impreza performatywna „Kaspar”, wydarzenie „Futerko”, wystawa „100 dni do Blackfriday”), Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (przegląd performansów „Kameralnie: w poszukiwaniu tożsamości”), Małopolskiego Urzędu Marszałkowskiego (III Przegląd Kołłątajowski), Powiatu Żywieckiego (Zjazd Cyklistów z Góry Żar). Kolektyw realizował spektakle i performanse (m.in. w ramach Krakowskiej Nocy Teatrów) oraz wystawy (m.in. w Galerii Miejskiej w Gdańsku).