WTARGNIĘCIA

Performans muzyczny na głos solo i tkankę harmoniczną oraz akustykę zastaną. 

Projekt zakłada muzyczne przenikania sakralnej muzyki prawosławnej do nieoczywistych przestrzeni. Odkrywanie sakralności tam, gdzie jej na co dzień nie szukamy, kolażowego nakładania sacrum i profanum jak dwóch różnych slajdów. Jest zanurzeniem się w tradycyjnym jednogłosowym materiale prawosławnym i zderzeniem jego prostoty z rozbudowanym materiałem harmonicznym – poszukiwaniem punktów odniesienia dla samotnego głosu w gęstej harmonii oraz w ciszy, ciągłym szukaniem relacji i oparcia. Dźwięki miasta, wkraczając nieubłaganie i stale w przestrzeń dźwiękową projektu, staną się częścią żywej tkanki muzycznej, przenikając ją i zmieniając za każdym razem. Miasto staje się partnerem do dialogu muzycznego i improwizacji. Projekt ma na celu wyczulić słuchacza na gęstą tkankę dźwiękową przestrzeni miejskiej, którą zazwyczaj się ignoruje. 

Projekt powstał w ramach stypendium Prezydenta Miasta Wrocławia.

Projekt „Wtargnięcia” zakłada muzyczne przenikania sakralnej muzyki prawosławnej do przestrzeni nieoczywistych. Odkrywanie sakralności tam, gdzie jej na co dzień nie szukamy, kolażowego nakładania sacrum i profanum jak dwóch różnych slajdów. Jest zanurzeniem się w tradycyjnym jednogłosowym materiale prawosławnym i zderzeniem jego prostoty z rozbudowanym materiałem harmonicznym – poszukiwaniem punktów odniesienia dla samotnego głosu w gęstej harmonii oraz w ciszy, ciągłym szukaniem relacji i oparcia. Dźwięki miasta, wkraczając nieubłagalnie i stale w przestrzeń dźwiękową projektu, staną się częścią żywej tkanki muzycznej, przenikając ją i zmieniając za każdym razem. Miasto staje się partnerem do dialogu muzycznego i improwizacji. Projekt ma na celu wyczulić słuchacza na gęstą tkankę dźwiękową przestrzeni miejskiej, którą zazwyczaj się ignoruje.
Fascynują mnie miejskie przestrzenie użytkowe: garaże, łączniki, korytarze stworzone i zaprojektowane z prozaicznych i przyziemnych celów, po to żeby usprawniać, ułatwiać, poprawiać funkcjonalność. Stoją nisko w hierarchii estetyki i designu, najczęściej surowe i proste. Jednak, gdy stają się puste, jest w nich coś pociągającego i wołającego, coś co każe się zatrzymać i zajrzeć do środka. Pustoszejąc, tracąc funkcjonalność, zyskują dodatkowy wymiar, co wieczór w rytmie dobowym stają się świątyniami miasta. Fascynuje mnie ich akustyka, przerysowana i podbita jak w gotyku, oraz to, jak w środku mieszają się dźwięki miasta: łagodnie wypływając i odbijając się od surowych, płaskich ścian. Fascynuje mnie głos, który może w nich rozbrzmieć i wypełnić je, na przekór funkcji.