Joanna Pawlik

Joanna Pawlik w swojej twórczości wychodzi od własnego, intymnego problemu niepełnosprawności, a następnie poszerza spektrum zagadnienia, włączając do pokazu swoich prac działania artystów nieprofesjonalnych. Tworząc z innymi „performerami życia” spójne wypowiedzi w postaci zarówno kuratorowanych przez siebie wystaw, jak i reżyserowanych spektakli, zmienia wydźwięk utworów amatorskich. Proces powstawania prac staje się w przypadku twórczości Pawlik równie ważny jak ich „autonomiczne” istnienie. Nawiązywanie relacji, przełamywanie barier, powtarzanie improwizowanych opowieści oraz zwiększanie aktywności społecznej niepełnosprawnych znajduje się w centrum praktyki artystycznej Joanny Pawlik. Artystka dąży do zmiany, ułatwiania im swoistego „coming outu” rozumianego dosłownie jako wyjście z domu. Sama musiała zmierzyć się z „gapieniem”, kiedy po latach przeżywania wstydu, ujawniła swoją niepełnosprawność, upubliczniając osobiste prace artystyczne.