„100 toastów” to autentyczna celebracja, podczas której publiczność zostaje zaproszona nie tylko do konsumpcji wytrawnego wina, ale i do świętowania osiągnięć i porażek postaci, które miały fundamentalny wpływ na naszą wspólną historię: artystów i polityków, a także ważnych wydarzeń i zjawisk naturalnych.
„100 toastów” to kolektywne święto kulturowego konsumeryzmu. Świętujemy to, co kochamy; pijemy za to, co uważamy za wielkie i za to, czego nie akceptujemy; spożywamy ze smakiem wszystko, co jest nam zaoferowane. Wszystko po to, żeby narodowy pokarm mógł ulec ostatecznemu strawieniu. Na zdrowie!
Pierwszy pokaz „100 toastów” miał miejsce w Lublinie, z okazji setnej rocznicy urodzin Tadeusza Kantora. W Słowenii publiczność wznosiła toasty ku czci wielkiego romantycznego poety i propagatora słoweńskiego języka, Franca Preserena. Toasty były również poświęcone takim postaciom jak: Dante Alighieri, George Washington, Josip Broz Tito, Jerzy Grotowski oraz ojcowie niepodległości („100 toastów” z okazji 100. rocznicy Niepodległości Polski), a także chorobie Covid-19.
Tekst i choreografia: Anita Wach i Bojan Jablanovec
Wykonanie: Anita Wach
Koncept i reżyseria: Bojan Jablanovec
Muzyka: Glenn Miller, Michael Nyman, The Stooges, Giuseppe Verdi, Alfred Schnittke
Producentka: Špela Trošt
Produkcja: Via Negativa ze wsparciem Urzędu Miasta Ljubljana (Słowenia)
Koprodukcja: Maat Festival (Lublin), Stowarzyszenie Ja Ja Ja Ne Ne Ne (Warszawa)
Anita Wach jest tancerką, choreografką i performerką. Swoją przygodę z tańcem rozpoczęła w 1996 rok w Śląskim Teatrze Tańca w Bytomiu, w którym pracowała jako tancerka do 2003 roku. W 2005 roku związała się z prestiżowym Teatrem Bretoncaffe w Warszawie. Była rezydentką w Pact Zollwerein w Essen oraz otrzymała stypendia Fundacji Pro Helvetia oraz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Współtworzy międzynarodowy kolektyw Via Negativa, który ma swoją siedzibę w Słowenii. Autorka prac solowych, m.in. „Inch 1,5”, „Mute”, „Ups” i „100 toastów”. Znana jest również z kolektywnych prac, które zacierają granice między teatrem, tańcem i sztuką performansu, np. „weast.com”, „Prywatna Inventaryzacja”, „Dziewiąta”, „Sorry”, „Physis”, „30 Movements”, „Don’t Force Me to Say What I Think” i „Don’t f*ck me”. Współzałożycielka duetu TukaWach, w którym przesuwa granice i rzuca wyzwanie konwencjom w świecie sztuk performatywnych. Mentorka podczas międzynarodowego programu rezydencyjnego platformy PARL – Performing Art Research Ljubljana. Jako choreografka współpracowała z cenionymi teatrami w Warszawie (Teatr Polski i Teatr Dramatyczny) oraz w Bielsko-Białej (Teatr Polski).
