Dwunastogodzinny performans osób uczestniczących w projekcie Laboratorium percepcji i dyskomfortu
Budynek jest dostępny w obszarze poruszania się
śr. 8.07.2026, 10:00–22:00
Centrum Sztuk Performatywnych Instytutu Grotowskiego
Czas trwania: 12 godzin
Wydarzenie ma charakter otwarty – można wziąć w nim udział w dowolnym przedziale czasowym.
Zrozumiałe ponad językami
Wstęp wolny
16+
„12 Hours of What?” to dwunastogodzinny performans będący kulminacją projektu Laboratorium percepcji i dyskomfortu. Tworzony jest na zasadzie symultaniczności działań i współdzielonej przestrzeni. To działanie kolektywne, w którym uczestnicy i uczestniczki nie prezentują zamkniętych realizacji, lecz wchodzą w stan długotrwałej obecności. Wydarzenie to nie ma charakteru prezentacji w tradycyjnym sensie, lecz stanowi próbę utrzymania uwagi i intensywności w czasie, który przekracza standardowe ramy percepcyjne.
Format dwunastu godzin ciągłego działania stanowi wyzwanie zarówno artystyczne i koncepcyjne, jak i fizyczne. Długotrwała obecność przed publicznością wymaga świadomego zarządzania energią oraz gotowości do improwizacji.
Za zakomponowanie tego nieprzerwanego performatywnego konglomeratu znaczeń, utkanych z obrazów i ruchu, odpowiedzialni są John Court oraz Arti Grabowski, mający duże doświadczenie w zakresie wielogodzinnych działań oraz międzynarodowe uznanie w środowisku sztuki.
Jak pisze Arti Grabowski:
(…) Podstawową kategorią tego działania jest czas – nie w znaczeniu linearnym, lecz jako materia podlegająca przekształceniom. W tym sensie „12 Hours of What?” staje się eksperymentem z czasem, próbą jego zawieszenia lub spowolnienia poprzez powtarzalność gestów i rozciąganie chwil w nieskończoność. Performans – jako sztuka czasu – staje się w tym kontekście nie tylko procesem, lecz także laboratorium transformacji, w którym to, co linearne, zostaje zastąpione przez czas jakościowy (temps qualitatif). (…) W „12 Hours of What?” czas nie jest więc biernym tłem – to aktywny uczestnik działania, którego przekształcenie generuje znaczenie i stanowi wyzwanie dla percepcji widza. „12 Hours of What?” jest nie tylko wydarzeniem artystycznym – to eksperyment percepcyjny, który bada granice ciała, cierpliwości i uwagi, a zarazem staje się medytacją nad kondycją współczesnego człowieka w świecie nadmiaru bodźców.
Osoby performujące Oleksii Bosenko, Michał Frankowski, Franek Geissler, Wera Kątna, Amelia Konieczka, Michał Kowalczys, Alicja Pabich, Zuza Pazdur, Piotr Sędkowski, Dariia Silchuk, Filip Stachura, Lucy Steppa, Martyna Tamborska, Jagoda Wróbel, Anna Yena
Opieka artystyczna John Court, Arti Grabowski
Autor grafiki Oleksii Bosenko
Oleksii Bosenko jest artystą interdyscyplinarnym, działającym na pograniczu performansu, rysunku i form przestrzennych. W swojej praktyce twórczej bada relacje między wewnętrznym doświadczeniem oraz jego materialną reprezentacją, traktując czas jako jedną z podstawowych kategorii artystycznych.
Michał Frankowski jest twórcą wizualnym i filmowym. Studiuje na Wydziale Intermediów na Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. W swojej działalności artystycznej łączy klasyczny warsztat filmowy z nowymi technologiami oraz eksperymentuje z pracą kamery w ruchu.
Franciszek Geissler jest artystą intermedialnym. Urodził się w Krakowie, gdzie mieszka, tworzy i studiuje na Wydziale Intermediów na Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki. Inspiruje go estetyka postinternetowa, rezerwuar pamięci zbiorowej, uczucie nostalgii, teatr kawiarniany, doświadczenia zmysłowe i natura. Działa na pograniczu performansu, sztuki wideo, instalacji i obiektu. Czasami wraca do początków swojej twórczości, związanych z kulturą graffiti i rysunkiem.
Wera Kątna jest artystką transdyscyplinarną i performerką. Jej praktyka twórcza obejmuje teatr offowy, performans, improwizację, taniec oraz poezję – zwłaszcza poezję mówioną. Jest autorką scenariusza do spektaklu „Insektomnia” (2024), który wyreżyserowała i który zrealizowała wraz z Kolektywem Chimera na deskach Teatru Ósmego Dania, w ramach Alternatywnej Szkoły Teatru. Jest wielokrotną zwyciężczynią slamów poetyckich, a w 2025 roku była reprezentantką Poznania na Ogólnopolskich Mistrzostwach Slamu Poetyckiego. Była uczestniczką projektu „Cassandra” dla młodych opowiadaczy z Europy. Prowadzi warsztaty literackie, ruchowe oraz teatralne. Działalność artystyczną traktuje jako organiczne nieuniknione istnienie w świecie. Chce inspirować i poruszać.
Amelia Konieczka jest artystką intermedialną. Studiuje na I roku na Wydziale Sztuki Mediów na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W swojej twórczości wykorzystuje różnorodne media, takie jak malarstwo, rysunek, rzeźba, obiekt, fotografia, grafika, wideo-art oraz instalacja. Eksperymentuje z formą, poszukując środków wyrazu adekwatnych do podejmowanych tematów. Interesuje się relacją między sztukami wizualnymi a performansem. Od wielu lat działa w teatrach offowych, równolegle rozwijając autorską praktykę artystyczną. W swoich pracach koncentruje się na zagadnieniach ciała i tożsamości, badając, jak wpływają one na sposoby doświadczania świata i autoekspresję.
Michał Kowalczys jest absolwentem Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku oraz Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu. Obecnie studiuje na Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. Tworzy teksty, performanse, wideo i instalacje. Jego prace mają charakter autofikcji, którą traktuje jako narzędzie krytyczne. Chętnie operuje słowem jako materią sztuki, łącząc awangardowe tradycje performansu mówionego z queerową perspektywą. Swoją twórczość prezentował na festiwalach: Vor/Wiosna w Slaturhusid Art Center w Islandii (2021), Kick Off Perfo w Galerii UL w Gdańsku (2021, 2023), Gdynia Design Days (2023), Performance Platform Lublin w Galerii Labirynt w Lublinie (2024), Wrocław Off Gallery Weekend (2024) oraz Cracow Art Week Krakers (2025, 2026). Był jednym z laureatów projektu mentorskiego „Głęboka Woda” (2022), organizowanego przez Gdańską Galerię Miejską.
Alicja Pabich zajmuje się działaniami interdyscyplinarnymi, poszukując nowych form ekspresji i sposobów łączenia różnych obszarów twórczości. Jest studentką Projektowania Interdyscyplinarnego na Uniwersytecie Artystycznym im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu. W swojej praktyce nie ogranicza się do jednej dziedziny – zajmuje się projektowaniem ubrań i dodatków, designem użytkowym, malarstwem, tańcem, akrobatyką oraz performansem. Inspiracje czerpie z otaczającej rzeczywistości, kultury i natury. Zdolność myślenia przestrzennego wykorzystuje zarówno w projektowaniu, jak i w działaniach opartych na pracy z własnym ciałem. Występowała m.in. na scenach Teatru Muzycznego oraz Teatru Wielkiego im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu.
Zuza Pazdur jest studentką roku dyplomowego na kierunku Aktorstwo Nowych Mediów w Warszawskiej Szkole Filmowej. Interesuje ją przestrzeń między teatrem a performansem, w której forma przestaje być jednoznaczna, a obecność staje się działaniem wykraczającym poza samo odgrywanie. Pasjonuje ją praca poza strefą komfortu – w momentach, gdy ciało i percepcja funkcjonują szczególnie intensywnie i świadomie. Właśnie w tych stanach poszukuje autentycznej obecności.
Piotr Sędkowski jest artystą interdyscyplinarnym, działającym na styku teatru, choreografii, performansu i sztuk wizualnych. Interesuje się tym, co senne, podświadome, abiektalne. W 2025 roku w Teatrze Polskim w Poznaniu zrealizował debiutancki spektakl „Śmierć Chopina”. Jego prace były prezentowane m.in. na Międzyuczelnianym Przeglądzie Performansu aKTOmaR w Krakowie, na festiwalach Malta w Poznaniu oraz Ciało i Czas w Krakowie, a także w Muzeum Tadeusza Kantora Cricoteka w Krakowie, Teatrze Rozbark w Bytomiu, Domu Norymberskim w Krakowie, Teatrze Nowym im. Kazimierza Dejmka w Łodzi. Współpracował również z Nowym Teatrem w Warszawie, Teatrem Powszechnym im. Zygmunta Hübnera w Warszawie oraz Warszawską Operą Kameralną.
Dariia Silchuk jest artystką interdyscyplinarną pochodzącą z Kijowa. Obecnie studiuje malarstwo na Uniwersytecie Artystycznym im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu. Tworzy obrazy, wideo, performanse i formy przestrzenne, często odnosząc się do doświadczeń migracyjnych, pamięci ciała i emocji. W kręgu jej szczególnych zainteresowań znajdują się percepcja i poczucie intymności, rozumiane jako narzędzia budowania relacji z odbiorcą/odbiorczynią.
Filip Stachura jest artystą interdyscyplinarnym, reżyserem i twórcą teatralnym. W swojej praktyce artystycznej korzysta z różnych technik i narzędzi, m.in. z obszarów devised theatre, filmu, animacji oraz sztuki konceptualnej. Jego prace często poruszają problematykę zapisu, archiwum, pamięci oraz znaków. Obecnie studiuje na III roku na Wydziale Intermediów na Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie.
Lucy Steppa jest artystką multidyscyplinarną, jednak najbliższe jej sercu media to performans i rysunek. Ukończyła studia I stopnia na Wydziale Sztuki Mediów na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W swojej praktyce artystycznej najchętniej eksploruje pozornie nieistotne sytuacje. Interesuje ją poetyka codzienności, niezręczność i przypadek. Wskrzesza porzucone przedmioty i wykorzystuje je jako podłoże rysunkowe. Kreuje pułapki percepcyjne na odbiorców i odbiorczynie, bawiąc się tym, co znajome, np. elementami dekoracji wnętrz i zwyczajnymi czynnościami.
Martyna Tamborska ukończyła studia w Instytucie Fotografii i Multimediów na Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi oraz na Wydziale Intermediów na Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. Wrażliwość estetyczną i osobiste fascynacje przekłada na obszar sztuki, podejmując działania w zakresie fotografii, wideo i performansu. W ostatnim czasie eksploruje zapach jako medium artystyczne. Interesuje ją postrzeganie tego, co znajome i tego, co nieznajome. Poszukuje znaczeń wśród jednostkowych nostalgicznych porządków, odnajdując źródło inspiracji do pracy twórczej w zastanej codzienności. Jej prace były prezentowane w Muzeum Sztuki MS1 w Łodzi (2022), w wielu łódzkich galeriach sztuki, m.in. w Pracowni Portretu (2022), w Galerii WY (2023) oraz w Galerii Czynnej (2025), a ponadto na Fotofestiwalu w Łodzi (2022), w Wyższej Szkole Rzemiosła Artystycznego (UMPRUM) w Pradze (2025), podczas festiwalu performansu Tomorrow Begins Today w BWA w Bielsku-Białej (2025) i w Galerii Sztuki Współczesnej BWA SOKÓŁ w Nowym Sączu (2026). Brała udział w rezydencji artystycznej SUVI – Summer Creative City Artist Residency Loovlinnak w Estonii (2025).
Jagoda Wróbel studiuje na kierunku Scenografia na Uniwersytecie Artystycznym im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu. Zaprojektowała kostiumy do spektakli Teatru Dialogu: „BULWAR”, „Muzeum Miłości” i „ABBA show”. W 2025 roku zrealizowała etiudę studencką w ramach współpracy z Kołem Naukowym Antrakt UAP oraz Studenckim Kołem Naukowym Pracownia Nauk o Tańcu AWF w Poznaniu. W tym samym roku, podczas Wrocławskiej Nocy Muzeów, zaprojektowane przez nią kostiumy do spektaklu „BULWAR” były prezentowane na wystawie indywidualnej w przestrzeni Dawnej Pralni Loft Design. W 2026 roku na festiwalu Malta zostały zaprezentowane dwa spektakle, które współtworzyła: „Limen: Wyłonienie. Rytuał. Formy przełamane” (z Kołem Naukowym Antrakt UAP) oraz „Potwarz” z (Artystycznym Kolektywem Trema, działającym przy Kole Naukowym Antrakt UAP).
Anna Yena jest ukraińską artystką intermedialną. Obecnie mieszka i pracuje w Polsce. W 2026 roku ukończyła studia na Wydziale Intermediów na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Jest również absolwentką Charkowskiej Państwowej Akademii Projektowania i Sztuk Pięknych. Jej praktyka twórcza koncentruje się wokół zagadnień przynależności kulturowej, komunikacji – zarówno werbalnej, jak i niewerbalnej – oraz emocjonalności społecznej i zbiorowej. Swoje prace prezentowała m.in. w Galerii Bielskiej BWA w Bielsku-Białej oraz w Galerii Sztuki Współczesnej BWA SOKÓŁ w Nowym Sączu.
John Court (ur. 1969, Bromley, Wielka Brytania) jest artystą performatywnym i wizualnym mieszkającym w Tornio w Finlandii. W swojej praktyce skupia się na trwaniu, powtarzalności i ciele jako materii rzeźbiarskiej. Poprzez wielogodzinne performanse, rysunki i powtarzanie prostych działań,,zrozumienie rodzi się dzięki fizycznemu doświadczeniu, a nie wyjaśnieniom.
John Court studiował rzeźbę w Camberwell School of Art oraz Norwich School of Art and Design (licencjat z wyróżnieniem, 1997). Choć trajektoria jego twórczości biegnie od obiektów do działań, artysta nie utracił wrażliwości rzeźbiarza. Ważną rolę w jego pracach odgrywają dysleksja i stosunek do języka, co , sprawia, że Court postrzega sztukę jako proces uczenia się przez działanie. W swoich performansach, rysunkach i instalacjach bada, w jaki sposób ruch, wytrzymałość i czas kształtują percepcję i znaczenie.
Arti (Artur) Grabowski jest polskim artystą interdyscyplinarnym, performerem, reżyserem teatralnym, malarzem i rzeźbiarzem. Działa na styku sztuki performansu oraz teatru offowego i niezależnego. Absolwent i pracownik Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie, gdzie kieruje pierwszą w Polsce Pracownią Sztuki Performance’u na Wydziale Intermediów oraz pełni funkcję Dyrektora Szkoły Doktorskiej ASP. Ma tytuł doktora habilitowanego oraz profesora ASP. Jako artysta prezentował swoje działania na międzynarodowych festiwalach sztuki performansu, wydarzeniach teatralnych oraz przeglądach sztuki współczesnej na całym świecie. W praktyce twórczej łączy performans cielesny, elementy teatru fizycznego, działania intermedialne i strategie eksperymentalne. Jako kurator i organizator współtworzył kluczowe wydarzenia polskiej sceny performansu, m.in. Międzynarodowy Festiwal Sztuki „Interakcje” w Piotrkowie Trybunalskim, Międzynarodowy Festiwal Teatrów „A Part” w Katowicach oraz wieloletni cykl Dwubiegunowych Międzynarodowych Spotkań Performerów w Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie. Współpracował z licznymi teatrami offowymi (m.in. Teatrem Cinema, Teatrem Brama, teatrem Porywacze Ciał), realizując spektakle, monodramy i projekty intermedialne. Był członkiem Fortu Sztuki raz estońskiej formacji Non Grata. Jego działalność pedagogiczna obejmuje autorskie programy Laboratorium percepcji i dyskomfortu, w ramach których bada relacje ciała, języka, procesu twórczego i struktur społecznych. Uznawany jest za jednego z najważniejszych polskich ekspertów w obszarze sztuki performansu i praktyk pogranicznych łączących performans, teatr oraz sztuki wizualne.
Partnerem projektu jest Szkoła Doktorska Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie
