Byty subtelne

VoiceLAB to laboratorium poszukiwań wokalnych i polifonicznych, prowadzone przez Aleksandrę Kotecką i Tomasza Wierzbowskiego. To studio działające przy Instytucie im. Jerzego Grotowskiego, stanowiące przestrzeń badań dźwiękowych, koncentrujących się na wertykalnym wymiarze muzyki oraz emocjonalnej i ekspresyjnej głębi harmonii. Każdy interwał jest tu traktowany jako mikrohistoria, mająca swoją dramaturgię i atmosferę, a każdy dźwięk – jako byt ucieleśniony. Muzyka nie jest analizowana intelektualnie, ale jest odbierana przez całe ciało, odczuwana fizycznie. Osoby biorące udział w regularnej pracy studia, polegającej na praktyce wokalnej, wspartej technikami relaksacyjnymi i somatycznymi, zwiększają swoją wrażliwość cielesną, pozwalając dźwiękom rezonować w pełniejszy sposób. Studio VoiceLAB prowadzi również badania nad pejzażem dźwiękowym i głębokim słuchaniem, co wynika z pragnienia uchwycenia muzycznego potencjału różnego rodzaju dźwięków, zarówno śpiewanych, jak i będących elementami pejzażu dźwiękowego. Takie podejście prowadzi do tworzenia wielowarstwowych wydarzeń muzycznych, w których polifonia, tekstury otoczenia i uważna obecność łączą się w immersyjnym doświadczeniu. Studio VoiceLAB, mające ogromne doświadczenie w pracy z tradycyjnymi praktykami wokalnymi – w tym z gruzińską, korsykańską i sardyńską polifonią, a także ormiańską monodią modalną – proponuje nowy sposób słyszenia i śpiewania, który wykracza poza ramy intelektualne, uziemiając muzykę w doznaniach, wibracjach i wzajemnych połączeniach.

Aleksandra Kotecka jest performerką wokalną, edukatorką głosu i technik oddechowych wyrastających z technik relaksacyjnych i jogi klasycznej, terapeutką falą dźwiękową pracującą zgodnie z nurtem teorii poliwagalnej. Od lat fascynuje się dźwiękiem, jego fizyczną naturą oraz nieskończonym potencjałem. W 2019 roku rozpoczęła współpracę z Biosonology Institute Art in Listening Academy w Turynie. W 2022 ukończyła kurs uprawniający do pracy w charakterze terapeutki dźwięku w nurcie stymulacji biosonologicznej. Absolwentka certyfikowanego kursu teorii poliwagalnej w Polyvagal Institute USA. Od lat bada wpływ technik relaksacyjnych na pracę performera, realizując programy warsztatowe w Polsce i Francji. Kuratorka Festiwalu ciszy, którego pierwsza edycja odbyła się w kwietniu 2024 roku, oraz programu badawczo-artystycznego „Przestrzeń styku//interface”, którego celem jest badanie relacji twórczej między człowiekiem a algorytmem. W 2023 roku  jej projekt „Wtargnięcia” otrzymał stypendium Prezydenta Miasta Wrocławia.

Bartosz Radziszewski (ur. w 1975 w Oławie) jest absolwentem liceum zawodowego o profilu konserwacji zabytków w Brzegu. Studiował kulturoznawstwo na Uniwersytecie Wrocławskim; w 2009 ukończył Wydział Malarstwa i Rzeźby wrocławskiego ASP (dyplomami w pracowniach prof. Janusza Jaroszewskiego i Wojciecha Kaniowskiego). Współtworzy artystyczną grupę PolishMirova, z którą zorganizował wiele wystaw. Jest wieloletnim współpracownikiem Teatru ZAR (m.in. przy nagradzanym i cenionym spektaklu „Ewangelie Dzieciństwa”), brał udział w opracowaniu koncepcji i realizacji świateł, kolorował scenografię, towarzyszył zespołowi w jego podróżach po całym świecie. Od 2014 współtworzy wraz z Kamilą Klamut projekt teatralny „Camille”, w którym zajmuje się reżyserią światła. Za pracę nad spektaklem otrzymał w 2016 nagrodę Roberta McDowella i Richarda Demarco, a o światłach realizowanych przez Radziszewskiego pisała prasa brytyjska. Od roku 2012 jest asystentem prof. Mariana Kuczmy w Pracowni „bez korekty” na Wydziale Malarstwa i Rzeźby ASP we Wrocławiu. Od 2014 koordynuje dyplomy na ASP, jest kuratorem kilkunastu projektów artystycznych. W 2016 był komisarzem projektu „Bryły Platona” realizowanym we współpracy z Galerią Platon. Na swoim koncie ma około stu wystaw indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą (m.in. BWA Awangarda Wrocław, Muzeum Narodowe we Lwowie, Galeria Zajezdnia w Lublinie, Dom Nikifora w Krynicy, Monastyr św. Andrzeja w Kijowie, Muzeum Narodowe we Wrocławiu). Jego prace znajdują się w zbiorach prywatnych w Polsce i za granicą oraz zdobią okładki książek. Stworzył kilka plakatów teatralnych, a ostatnio zajmuje się działaniami dokamerowymi i parateatralnymi. W 2019 roku obronił doktorat w dziedzinie sztuk pięknych. Jak sam pisze: „na różne sposoby zajmuję się malarstwem, robię obrazy, mieszkam i pracuję we Wrocławiu”.

Tomasz Wierzbowski występował jako aktor i muzyk w spektaklach Teatru ZAR: „Ewangelie dzieciństwa”, „Cesarskie cięcie”, „Anhelli. Wołanie” oraz „Armine, Sister”. Autor serii wydawniczej 3/2 poświęconej muzyce (dotychczas w serii ukazały się książki „Jak system równomiernie temperowany popsuł harmonię” Rossa Duffina oraz „Temperacja. Jak muzyka stała się polem bitwy wielkich umysłów zachodniej cywilizacji” Stuarta Isacoffa), a także artykułów o intonacji i dydaktyce głosu: „Harmonie wyzwolone – ocalający powrót do świata muzycznych idei” oraz „A ‘sense of polyphony’: Making sense of the harmonic environment in VoiceLAB’s pedagogical vocal practice”. Autor i współautor muzyki do filmów krótkometrażowych oraz do spektakli teatralnych w Polsce i za granicą. Współprowadzi studio VoiceLAB.

Marta Łowejko jest doktorem filozofii, filologiem i muzykiem. Autorka kilku artykułów poświęconych problematyce epistemologicznej, prelegentka na międzynarodowych konferencjach filozoficznych. W swej pracy badawczej koncentruje się na problematyce możliwości i ograniczeń poznawczych. Zajmuje się również szeroko pojętą filozofią muzyki oraz zagadnieniem natury i percepcji dźwięku. Entuzjastka badań interdyscyplinarnych i krytycznego myślenia. Wiolonczelistka, autorka piosenek, członkini Wrocławskiej Orkiestry Improwizowanej. Autorka muzyki na żywo do spektakli Pracowni Teatru Eksperymentalnego, współautorka muzyki do spektaklu Ziemia i filmu Akropolis. Współtworzy ambientowy projekt Lunar Project. Członkini grupy VoiceLab, wykonującej dawne polifonie gruzińskie i współczesne polifonie polskie oraz eksplorującej harmonie w systemie nierównomiernie temperowanym oraz improwizację. 

Zuzanna Dobrzańska jest socjolożką, absolwentką Uniwersytetu Warszawskiego. W swojej pracy łączy kontekst społeczny z językiem artystycznym. Współpracuje z międzynarodowymi organizacjami w obszarze edukacji, wykluczenia społecznego oraz praw człowieka. Trenerka samoobrony i asertywności WenDo dla kobiet i dziewcząt, międzynarodowej metody zainicjowanej w Kanadzie w latach 60. Zaangażowana w teatr alternatywny, skupiony na kwestiach społecznych (m.in Fundacja Jubilo, Teatr Węgajty). Od 2021 roku członkini studia VoiceLab, działającego w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego.

Monika Niedźwiedzka urodziła się w 1992 roku w Olsztynie. Zajmuje się performansem, tworzy instalacje, obiekty i teksty. Ukończyła studia na Wydziale Intermediów na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie oraz na kierunku antropologia literatury, filmu i teatru na Uniwersytecie Wrocławskim. Współpracowała z takimi grupami i instytucjami jak Studio Kokyu, CCOT, Republika Artystów oraz Studio VoiceLab, realizując zarówno indywidualne, jak i grupowe projekty artystyczne. W swojej działalności koncentruje się na tworzeniu przestrzeni, w których niewidziane i niesłyszane może wybrzmieć. Jej prace odwołują się do subtelnych, zmieniających się stanów percepcyjnych, a badaniu zostaje poddany balans między zakłóceniami a harmonią. Artystka interesuje się tym, w jaki sposób hałas i nieświadome aspekty otoczenia wpływają na nasze postrzeganie. Dąży do tworzenia przestrzeni zapraszających odbiorczynie i odbiorców do ponownego odkrywania i reinterpretacji rzeczywistości z poziomu subtelności doświadczania. W jej pracy istotne jest przywracanie więzi z ciałem i naturą oraz wykorzystanie sztuki jako narzędzia transformacji.