Faking/Udawanie

Marek Gluziński pracuje na przecięciu praktyki teatru fizycznego i choreografii eksperymentalnej, eksplorując potencjały męskości „od przywileju do przekleństwa” w ramach badań, których rezultatami dzieli się w social mediach pod nazwą: Kryzys Wieku Męskiego. Performer poprzez ruch analizuje męskie wzorce kulturowe spoglądając na proces przeobrażeń, jakim te podlegają w kontekście zmian społecznych, w związku z antycypowanymi nowymi rolami. Szuka możliwości uzdrowienia, przekształcenia toksycznych elementów wpływu kulturowego na role przynależne płci. Eksploruje męskie i kobiece, wierząc w możliwość przedefiniowania tych porządków, porzucenia opozycyjnego, binarnego spojrzenia i ustanowienia nowych zasad społecznej koegzystencji. 

Performer wypracowuje materiał choreograficzny  w ramach dwóch głównych technik twórczych, które dzięki dzielącemu je dystansowi pozwalają uzyskać szeroki wachlarz form, tworzących razem indywidualny styl artystyczny. W swojej praktyce korzysta z: narzędzi teatru fizycznego, które cechują się afektywną, intensywną, materialną obecnością, rytmicznością i muzycznością partytur ruchowych, a także osobistym, konfesyjnym potencjałem (odzwierciedlającym zaangażowanie emocjonalne); oraz zasobów choreografii eksperymentalnej, problematyzującej i konceptualizującej zagadnienia ruchowe za pomocą określonych scorów. Praktyka ich budowania obejmuje różnorodne formy ruchu, tańca, medytacji oraz wykładu performatywnego. Synteza tych metod pozwala przełożyć treść intelektualną, wraz z ładunkiem emocjonalnym, na strukturę performatywną mającą jednocześnie jasny koncept i organiczną dramaturgię. 

W drugiej części spotkania Marek Gluziński zaprosi uczestników do dyskusji, dzielenia się własnymi odczuciami, przemyśleniami dotyczącymi pokazu pracy. Opowie także o wybranych zagadnieniach, które bada. Jak mówi: „Chcę stworzyć platformę do wspólnego namysłu nad męskością. Sam badam męskość w zmianie. Własnej, w biochemicznie odczuwalnej cielesno-emocjonalnej przemianie średniego wieku. I tej kulturowej, patriarchalnie dominującej – w łabędzim śpiewie wydobywającym się aktualnie z gardeł orków, na froncie kolejnej krwawej bitwy. Szukam – jako cis-hetero mężczyzna – sposobu, żeby wyrwać się z tej powtarzalności porażek, którą dawno powinniśmy byli zaakceptować, przepracować i dzięki temu znaleźć drogę wyjścia. Chcę móc jednocześnie określić się feministą i zadbać o męskość, która nie tylko musi odpokutować za swoją uprzywilejowaną przez wieki patriarchatu pozycję, ale przede wszystkim wypracować inny model, wziąć odpowiedzialność za zdrową zmianę wspierającą kobiecość.
W tym miejscu chcę podziękować wszystkim ważnym dla mnie Kobietom, od których i wobec których uczę się, co to znaczy być Mężczyzną”.