Moja Pierwsza Nieśmiertelność. Seans

Monika Wachowicz jest aktorką, performerką i pedagożką. Ukończyła filozofię na Wydziale Nauk Społecznych na Uniwersytecie Śląskim. W 2021 roku powołała z Jarosławem Fretem Studio Wachowicz/Fret. Wykładowczyni we wrocławskiej filii Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego. Kuratorka projektów realizowanych w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu: „Szczeliny. Kobiety w sztukach performatywnych” oraz „Ponaduczelniany Przegląd Performansu (PPP)”. Od 2004 roku związana z Teatrem A Part w Katowicach, którego dyrektorem i reżyserem jest Marcin Herich. W ramach działalności w Teatrze A PART współpracowała jako aktorka z Gliwickim Teatrem Muzycznym i Teatrem Lalek Banialuka w Bielsku-Białej (przedstawienie „Tsunami”), teatrem Cantabile 2 w Vordingborg w Danii i Theaterlabor Bielefeld w Niemczech (spektakle „Labirynt Wenus”, „Haiku”,„Kunstlerspiele” oraz „W dżungli historii. Variete”), Teatrem Amareya (spektakl „CZTERY”) oraz przy spektaklu „The Last Days of Mankind”/„Ostatnie dni ludzkości”, który był realizowany w koprodukcji z Theaterlabor Bielefeld i Leith Theatre ze Szkocji. Prowadzi Studio Aktorskie, działające przy Teatrze A Part, a ponadto koordynuje odbywający się w Katowicach Międzynarodowy Festiwal Sztuk Performatywnych A Part. Współpracowała również z Teatrem Biuro Podróży oraz duńskim reżyserem Nullo Facchini. W 2023 była nominowana do nagrody Klepsydra dla najlepszej aktorki w kategorii przedstawień solowych na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Saint Muse w Ułan Bator w Mongolii, organizowanym przez mongolski oddział International Theatre Institute. W 2024 otrzymała nagrodę The Scotsman Fringe First i nominację do The Brighton Fringe Excellence Award at Edinburgh Fringe Festival za performans/instalację „T H E B O R D E R / G R A N I C A”.
Od 2019 jest Prezeską Fundacji „Sztuka dla Życia”im. Marty Paradeckiej. Prowadzi Studio Ciała i Emocji w Katowicach, w którym tworzy i produkuje autorskie projekty.
Więcej informacji: www.wachowicz.studio

Jarosław Fret jest reżyserem, aktorem, dyrektorem Instytutu Grotowskiego. Założyciel i lider Teatru ZAR. W latach 1999–2002 zrealizował szereg wypraw do Gruzji, Armenii i Iranu, prowadząc poszukiwania w obrębie najstarszych form muzyki chrześcijańskich kościołów wschodnich. W kolejnych latach wspólnie z członkami i członkiniami Teatru ZAR organizował wyprawy badawcze na grecką górę Atos, Sardynię i Korsykę, do Armenii, Turcji i Izraela. Uhonorowany wraz z Teatrem ZAR tytułem Best New Music Theater (2009) przyznawanym przez magazyn „Los Angeles Times” i Wrocławską Nagrodą Teatralną za tryptyk „Ewangelie dzieciństwa” (2010), który był prezentowany m.in. w Chicago, Los Angeles, San Francisco, Atenach, Belgradzie, Edynburgu, Florencji, Madrycie, Paryżu, Sybinie oraz Kairze, Nowym Delhi i Seulu. Spektakl „Cesarskie cięcie. Próby o samobójstwie” w jego reżyserii zdobył Total Theatre Award w kategorii Physical/Visual Theatre oraz Herald Angel Award podczas Festiwalu Fringe w Edynburgu w 2012 roku. W 2013 roku ukończył pracę nad spektaklem „Armine, Sister”, dedykowanym historii, kulturze i ludobójstwu Ormian, do którego oprócz reżyserii opracował oryginalną dramaturgię muzyczną i specjalną architekturę. W 2016 roku zrealizował spektakl „Medee. O przekraczaniu” z udziałem śpiewaczek z Kairu, Teheranu i Stambułu. Od 2021 roku współpracuje z Moniką Wachowicz, aktorką i performerką, w tandemie twórczym Studio WACHOWICZ/FRET, którego praca poświęcona jest wzajemnemu przenikaniu się sztuki teatru i performansu. W 2024 roku performans Studia „T H E  B O R D E R / G R A N I C A” zdobył główną nagrodę The Scotsman’s Fringe First oraz nominację do The Brighton Fringe Excellence Award na Festiwalu Fringe w Edynburgu. Wykłada i prowadzi warsztaty w Polsce i za granicą, był wykładowcą m.in. w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie Filii we Wrocławiu (obecnie Akademia Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego). Pomysłodawca i koordynator licznych projektów realizowanych w ramach działalności Instytutu Grotowskiego, m.in. Roku Grotowskiego UNESCO 2009, Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego „Świat miejscem prawdy” (2009, 2012), programu „Masters in Residence” (2010–2019), a także Olimpiady Teatralnej Wrocław 2016. Pełnił funkcję przewodniczącego Rady Kuratorów i kuratora ds. teatru Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016. Dzięki jego staraniom w 2010 roku została otwarta nowa siedziba Instytutu Grotowskiego, Studio Na Grobli, a w 2019 roku Centrum Sztuk Performatywnych. Członek zarządu Międzynarodowego Stowarzyszenia Liderów Teatru (International Association of Theatre Leaders (IATL) powołanego w 2022 roku w Hongkongu. Odznaczony brązowym medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis (2022).

Tomasz Bojarski jest jest muzykiem, multiinstrumentalistą, kompozytorem. Związany z Teatrem ZAR w latach 2002–2008, wziął udział w spektaklach: „Ewangelie dzieciństwa”, „Cesarskie cięcie”, „Anhelli. Wołanie”. Perkusista wrocławskiej formacji Klinika (2014). Wraz z artystami sztuk wizualnych z Wrocławia współtworzy instalacje i seanse performatywne. W swojej praktyce muzycznej wykorzystuje fortepian, instrumenty perkusyjne akustyczne i elektroniczne. Bada temporalne aspekty dźwięku, zjawisko czasu w muzyce. Na co dzień basista w zespole rockowym.

Lena Czerniawska urodziła się 1989 roku w Nowym Dworze Mazowieckim, dokąd nigdy więcej nie wróciła. Rysuje, od czasu do czasu pisze, występuje z rzutnikiem pisma i złotym megafonem, Dorabia jako graficzka, współtworzy scenę muzyki improwizowanej oraz Kolektyw Macondo, a ostatnio współpracuje z Instytutem Grotowskiego we Wrocławiu. Lunatyczka, mistrzyni gry w tysiąca, miłośniczka pelikanów zapalających złe myśli w oceanach, czytelniczka „Przekroju”, podróżująca zawsze ze szkicownikiem i książką. Próbuje bardziej szukać niż znaleźć, bo „kto znalazł, źle szukał” (Aglaja Veteranyi).

Katarzyna Fiedukiewicz jest sopranistką. W 2024 roku ukończyła studia na wydziale wokalno-aktorskim w Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu w klasie Danuty Paziuk-Zipser i Aleksandry Kubas-Kruk. Swoje umiejętności rozwijała na kursach mistrzowskich prowadzonych przez wybitne śpiewaczki takie jak Aleksandra Kurzak, Mariella Devia i Barbara Frittoli. Otrzymała Third Prize Diploma na 41st Piero Boni International Opera Competition (Włochy) oraz trzecią nagrodę na XIII Międzynarodowym Konkursie Stonavská Barborka w Stonavie (Czechy). Z umiłowania do włoskiej literatury operowej w 2024 roku rozpoczęła studia na kierunku italianistyki na Uniwersytecie Wrocławskim. Obecnie, dzięki stypendium Erasmus, kontynuuje naukę na Università degli Studi di Verona, gdzie rozwija swoje kompetencje językowe i wiedzę na temat włoskiej literatury. W śpiewie, oprócz codziennej pracy nad techniką wokalną, bardzo ważne jest dla niej słowo i jego odpowiednie zrozumienie. 

Martyn Jacques jest brytyjskim piosenkarzem, autorem tekstów i akordeonistą, założycielem i frontmanem kultowego tria kabaretowego The Tiger Lillies. Jego charakterystyczny, wysoki falset szybko stał się znakiem rozpoznawczym zespołu i elementem definiującym ich występy. The Tiger Lillies łączą czarny humor, punkową formę i przedwojenne wpływy kabaretowe, tworząc styl często określany jako brechtowski kabaret punkowy. W 2002 roku Tiger Lillies zdobyli nagrodę Oliviera za spektakl teatralny „Shockheaded Peter”. Grupa otrzymała również nominację do nagrody Grammy za album „The Gorey End” nagrany wspólnie z Kronos Quartet. Jacques komponował muzykę do teatru, filmu, opery i produkcji o charakterze interdyscyplinarnym. Często współpracuje z międzynarodowymi zespołami i orkiestrami oraz intensywnie koncertuje na całym świecie.
https://www.tigerlillies.com/news

Dariusz Maj jest absolwentem wrocławskiego Wydziału Lalkarskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie (1994, obecnie Akademia Sztuk Teatralnych im. St. Wyspiańskiego). W roku 1984 był basistą wrocławskiej grupy punkowej Sedes. Laureat Nagrody Wojewody Dolnośląskiego dla najlepiej rokującego aktora młodego pokolenia (2002). Był aktorem Centrum Sztuki – Teatru Dramatycznego w Legnicy (1997–2001, obecnie Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy), Teatru Dramatycznego im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu (2001–2009), Wrocławskiego Teatru Współczesnego im. E. Wiercińskiego (2009–2013), Teatru  Polskiego we Wrocławiu  (2015–2018). Twórca wielu ról teatralnych i filmowych, współpracował z czołowymi polskimi reżyserami, m.in. z Krzysztofem Garbaczewskim, Michałem Zadarą, Jackiem Głombem, Janem Klatą, Przemysławem Wojcieszkiem, Moniką Strzępką, Mają Kleczewską, Lechem Raczakiem, Krzysztofem Zanussim, Feliksem Falkiem, Waldemarem Krzystkiem, Krystianem Lupą, Jakubem Skrzywankiem, Robertem Talarczykiem. Obecnie jest aktorem Teatru Polskiego w Podziemiu. W 2019 roku monodram pt. „Aleja Narodowa” w reżyserii Katarzyny Dudzic-Grabińskiej z jego udziałem (koprodukcja Teatru Polskiego w Podziemiu i Ośrodka Kultury i Sztuki) został nagrodzony Kryształową Pestką na Festiwalu Teatrów i Kultury Awangardowej PESTKA.

Marcin Cozer Markiewicz jest trębaczem, wokalistą, autorem muzyki i tekstów, a także animatorem kultury. Studiował fotografię, a na co dzień roznosi listy. Ma na swoim koncie setki zagranych koncertów, festiwali, spektakli oraz kilkanaście płyt, które współtworzył. Muzyka towarzyszy mu od ponad 30 lat. Jest współzałożycielem i liderem grupy KoNoPiAnS (1996). Grywa solowo, w czasie performansów, wernisaży, spotkań artystycznych, akompaniuję do kina niemego, realizuję nagrania. Współpracuję z Instytutem im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu. Seans teatralny „Szeol”, w którym bierze udział w roli trębacza – aktora, prezentowany był w kilku europejskich krajach, m.in na Edinburgh Fringe Festival w Szkocji. Trąbi w poetyckim trio Brzoska/Marciniak/Markiewicz oraz w poetyckim elektro trip hopie Piksele. www.muzystan.com

Kamila Wiklińska jest tancerką i instruktorką tańca współczesnego. Studiuje na piątym roku we wrocławskiej filii Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie. Współtwórczyni spektaklu performatywnego pt. ,,universum” (2023). W swojej pracy artystycznej poszukuje autentyczności i pierwotności w przestrzeni ruchu.