Nie ma mamy

Samotne ojcostwo jest punktem wyjścia do opowieści o męskich rolach, które w sytuacji kryzysu muszą zostać zdefiniowane na nowo. Czytanie porusza problem społecznych stereotypów dotyczących płci i rodzicielstwa oraz doświadczenia samotności w obliczu straty.

Trzech mężczyzn wychowuje dzieci samodzielnie. Choć każdy z nich inaczej radzi sobie z odpowiedzialnością, wszyscy oddali się w pełni roli opiekuńczej i emocjonalnej. Rozmawiają o doświadczeniu samodzielnego ojcostwa — o codziennej organizacji życia, zmęczeniu, strachu i samotności, ale też o bliskości, znaczeniu swojego zaangażowania i więzi budowanej w relacji z dziećmi. Zmagają się z oczekiwaniami społecznymi, urzędami, stereotypami, próbami ułożenia życia na nowo, a także z własnymi słabościami.

Historia prowadzi do afirmacji codzienności: rytuałów, powtarzalności i drobnych gestów, które budują poczucie bezpieczeństwa. Bohaterowie nie rozwiązują wszystkich problemów, ale odnajdują stabilność, sens i wspólnotę — zarówno z dziećmi, jak i między sobą. Ojcostwo okazuje się dla nich procesem nieodwracalnym, formującym na całe życie.

Tekst „Nie ma mamy” powstał na podstawie rozmów z samodzielnie wychowującymi dzieci ojcami. Materiał dramaturgiczny został zbudowany z autentycznych, zarejestrowanych wypowiedzi i zorganizowany wokół powracających w nich motywów językowych. Stanowi również wynik konfrontacji zapisu tych relacji z danymi statystycznymi i społecznym kontekstem współczesnej Polski.