Taniec Tradycja Transgresja

Jarosław Fret jest reżyserem, aktorem, dyrektorem Instytutu Grotowskiego. Założyciel i lider Teatru ZAR. W latach 1999–2002 zrealizował szereg wypraw do Gruzji, Armenii i Iranu, prowadząc poszukiwania w obrębie najstarszych form muzyki chrześcijańskich kościołów wschodnich. W kolejnych latach wspólnie z członkami i członkiniami Teatru ZAR organizował wyprawy badawcze na grecką górę Atos, Sardynię i Korsykę, do Armenii, Turcji i Izraela. Uhonorowany wraz z Teatrem ZAR tytułem Best New Music Theater (2009) przyznawanym przez magazyn „Los Angeles Times” i Wrocławską Nagrodą Teatralną za tryptyk „Ewangelie dzieciństwa” (2010), który był prezentowany m.in. w Chicago, Los Angeles, San Francisco, Atenach, Belgradzie, Edynburgu, Florencji, Madrycie, Paryżu, Sybinie oraz Kairze, Nowym Delhi i Seulu. Spektakl „Cesarskie cięcie. Próby o samobójstwie” w jego reżyserii zdobył Total Theatre Award w kategorii Physical/Visual Theatre oraz Herald Angel Award podczas Festiwalu Fringe w Edynburgu w 2012 roku. W 2013 roku ukończył pracę nad spektaklem „Armine, Sister”, dedykowanym historii, kulturze i ludobójstwu Ormian, do którego oprócz reżyserii opracował oryginalną dramaturgię muzyczną i specjalną architekturę. W 2016 roku zrealizował spektakl „Medee. O przekraczaniu” z udziałem śpiewaczek z Kairu, Teheranu i Stambułu. Od 2021 roku współpracuje z Moniką Wachowicz, aktorką i performerką, w tandemie twórczym Studio WACHOWICZ/FRET, którego praca poświęcona jest wzajemnemu przenikaniu się sztuki teatru i performansu. W 2024 roku performans Studia „T H E  B O R D E R / G R A N I C A” zdobył główną nagrodę The Scotsman’s Fringe First oraz nominację do The Brighton Fringe Excellence Award na Festiwalu Fringe w Edynburgu. Wykłada i prowadzi warsztaty w Polsce i za granicą, był wykładowcą m.in. w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie Filii we Wrocławiu (obecnie Akademia Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego). Pomysłodawca i koordynator licznych projektów realizowanych w ramach działalności Instytutu Grotowskiego, m.in. Roku Grotowskiego UNESCO 2009, Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego „Świat miejscem prawdy” (2009, 2012), programu „Masters in Residence” (2010–2019), a także Olimpiady Teatralnej Wrocław 2016. Pełnił funkcję przewodniczącego Rady Kuratorów i kuratora ds. teatru Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016. Dzięki jego staraniom w 2010 roku została otwarta nowa siedziba Instytutu Grotowskiego, Studio Na Grobli, a w 2019 roku Centrum Sztuk Performatywnych. Członek zarządu Międzynarodowego Stowarzyszenia Liderów Teatru (International Association of Theatre Leaders (IATL) powołanego w 2022 roku w Hongkongu. Odznaczony brązowym medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis (2022).

Julie Shanahan urodziła się w Adelajdzie w Australii w 1962 roku. Ukończyła wszystkie egzaminy z baletu klasycznego RAD oraz studia licencjackie z tańca współczesnego i choreografii.
Przez dwa lata pracowała w One Extra Dance Company z siedzibą w Sydney i Darwin Dance Mob, a następnie w 1984 roku przeniosła się do Niemiec, gdzie do 1988 roku pracowała jako tancerka solowa w Bremen Dance Theater Reinholda Hoffmanna i Schauspielhaus Bochum.
W 1988 roku dołączyła do Tanztheater Wuppertal jako tancerka solistka. Poza rolą tancerki jest także reżyserem prób do wielu repertuarowych spektakli Piny Bausch.

Julie Anne Stanzak urodziła się w Charlotte w Karolinie Północnej, ale jej dorastanie i rozwój artystyczny miały miejsce w Nowym Orleanie. Tam uczęszczała na lekcje baletu i letnie szkoły w Nowym Jorku i Waszyngtonie, gdzie spotykała znanych tancerzy i choreografów. Następnie przeprowadziła się do Minneapolis, gdzie kontynuowała naukę baletu i aktorstwa. W 1976 roku dołączyła do Chicago Lyric Opera Ballet pod kierunkiem Marii Tallchief. Po trzech latach wyjechała do Amsterdamu, gdzie dołączyła do Het National Ballet. Tam miała okazję współpracować z Tanztheater Piny Bausch, ktróego jest członkiem od 1986 roku i wystąpiła w ponad 30 spektaklach. Obecnie Julie Anne Stanzak tworzy i ponownie wystawia utwory Piny Bausch, pracuje z różnymi instytucjami i teatrami tańca w Europie i Japonii oraz prowadzi projekty z osobami niepełnosprawnymi. Jest również zaangażowana w tworzenie własnych choreografii i wystawianie ich w różnych miejscach na świecie.

Samantha Shay jest uznaną multidyscyplinarną artystką o szerokim spektrum działań, w tym jako performerka, reżyserka teatralna, artystka ruchu i filmowa. Jej prace artystyczne przekraczają tradycyjne granice, tworząc nowe połączenia i eksplorując różne dyscypliny. Obecnie jest specjalnym pracownikiem naukowym na Yale i dyrektorem artystycznym Source Material. W latach 2021–2023 była gościnną artystką i badaczką w Tanztheater Wuppertal Pina Bausch. Jej prace teatralne zostały wystawione na wielu międzynarodowych festiwalach, a jej filmy zdobyły uznanie na festiwalach filmowych. Samantha otrzymała stypendium Fulbrighta na badania nad twórczością Piny Bausch i stworzyła wiele projektów w ramach tej współpracy. Jej ostatnie projekty to film taneczny „Mother Melancholia”, który został opublikowany na festiwalu Cinedans w Holandii i „Romance”, który miał premierę na tym samym festiwalu. Samantha otrzymała również nagrodę za wybitne osiągnięcia w dziedzinie filmu tanecznego na festiwalu Choreoscope w Barcelonie. Obecnie pracuje nad nowymi projektami scenicznymi i filmowymi.

Kamila Klamut jest związana z Instytutem im. Jerzego Grotowskiego od połowy lat 90. (do 2006 – Ośrodek Badań Twórczości Jerzego Grotowskiego i Poszukiwań Teatralno-Kulturowych). Na zaproszenie Grzegorza Brala i Anny Zubrzycki w 1996 roku uczestniczyła w pracach nad powołaniem Teatru Pieśń Kozła. Od 1999 roku współpracuje z Jarosławem Fretem, z którym wyprawiała się do różnych zakątków świata w poszukiwaniu najstarszych zachowanych form muzyki. Jest współtwórczynią i współinicjatorką powstania Teatru ZAR i grała w prawie wszystkich spektaklach Teatru. Razem z Marianą Sadovską stworzyła autorski spektakl „Camille”, którego inspiracją stało się życie i twórczość francuskiej rzeźbiarki Camille Claudel. Ściśle współpracuje z Instytutem Grotowskiego w ramach programu BodyConstitution realizowanego w domenie research in practice. Obecnie bierze udział w projekcie „I Should Have a Party for All the Thoughts I Didn’t Say”, zainicjowanym i reżyserowanym przez Samanthę Shay (Source Material), który łączy światy Teatru Tańca Piny Bausch i Teatru ZAR.
www.facebook.com/kamilaklamut

Mertcan Semerci urodził się w Stambule. Ukończył aktorstwo na Wydziale Muzyki i Sztuk Dramatycznych Uniwersytetu Bilkent w Ankarze. Wystąpił w ponad dwudziestu spektaklach teatralnych i tanecznych w Stambule i Ankarze. W 2016 roku przeprowadził się do Polski i dołączył do Studia Matejka, z którego członkami i członkiniami współtworzył spektakl „Wściekły człowiek. Wariacje w obronie gniewu” oraz brał udział w warsztatach prowadzonych przez Mateja Matejkę. W tym okresie współpracował również z międzynarodowymi zespołami, takimi jak Alkemisterna w Göteborgu („Suffering: On Our Perception of Pain ”) oraz Theatre CHOREA („2.0.4.5. Metaphysical Miniopera”). Od 2018 roku jest kluczowym członkiem zespołu Teatru ZAR, który działa przy Instytucie Grotowskiego. Wystąpił w spektaklach „Medee. O przekraczaniu”, „Anhelli. Skowyt” oraz „Back to Beckett”. W 2019 roku wziął udział w ekspedycjach badawczych Teatru ZAR na Korsykę i Sardynię, gdzie studiował tradycyjne pieśni. Materiał ten stał się integralną częścią jego dalszej pracy artystycznej. Praktyka artystyczna Mertcana Semerciego obejmuje także śpiew polifoniczny według tradycji gruzińskiej. Jest współtwórcą spektaklu „Nikt (nie) spotyka Nikogo”, wyreżyserowanego przez Jarosława Freta we współpracy z Aleksandrą Kugacz-Semerci. W 2024 roku wystąpił w spektaklu w reżyserii Samanthy Shay „Life in This House is Over”, który powstał we współpracy z zespołem Source Material, Teatrem ZAR, Instytutem Grotowskiego i Pina Bausch Zentrum. Uczestniczył również w wyprawach badawczych do Hiszpanii poświęconych flamenco. Jest pedagogiem teatralnym w Instytucie Grotowskiego, gdzie prowadzi warsztaty dla aktorów i aktorek łączące praktyki ruchowe i wokalne, m.in. trening fizyczny, sztuki walk oraz tradycyjny śpiew polifoniczny. Warsztaty skoncentrowane na ruchu i teatrze fizycznym prowadził w Hiszpanii, na Węgrzech, w Turcji oraz we Włoszech.