Threesome/Trzy

Wojciech Grudziński dzieli przestrzeń taneczną z widmowym życiem postaci z przeszłości. Mierzy się z legendą. „Threesome/Trzy” to fantomowo-choreograficzne praktyki cruisingowe prowadzące wprost przez biografie trzech legendarnych osób tańczących: Stanisława Szymańskiego, Wojciecha Wiesiołłowskiego i Gerarda Wilka. Wszyscy żyli w powojennej komunistycznej Polsce. Dwóch w końcu wyemigrowało, jeden nigdy nie zdecydował się wyjechać. 

W jaki sposób ich ciała zostały zapamiętane? 

Jak uświadamiały i wyrażały swoją wrażliwość, w momencie pojawienia się na scenie? Jak dziś odzyskać i ucieleśnić te zmarginalizowane życiorysy? 

Jak stworzyć nieokiełznane, monstrualne, nielogiczne, cielesne archiwum queerowej przeszłości tak, aby nie zgubić ich unikalnego charakteru?

Spektakl ma stać się okazją do przypomnienia/odbrązowienia pamięci o nich samych – o ich światach przeżywanych wtedy bez nas. „Threesome/Trzy” to mglisty pośmiertny balet, wyparta spuścizna, reenactment, somatyczny rabunek i transformacja.

„Threesome/Trzy”: nie pozwól, by historia baletu i politycznego reżimu pochłonęła –  czy wręcz pożarła – ich biografie. 

Nie pozwól, by to, co narodowe, zagarnęło oberka. Oddaj się innemu, by zniknąć i zaistnieć jeszcze bardziej.

—————————————————————————————————–

Fragment recenzji spektaklu „Threesome/Trzy”

„Porywająca, zrealizowana z perfekcją, niepozbawiona humoru opowieść o uwolnieniu od wstydu i walce o własne miejsce w kraju, w sztuce, w historii.  «Threesome/Trzy» jest monodramem, w którym Grudziński lustrem dla własnej drogi – tancerza i osoby queerowej – czyni biografie baletmistrzów stołecznego Teatru Wielkiego z czasów PRL: Stanisława Szymańskiego, Wojciecha Wiesiołłowskiego i Gerarda Wilka. Wszyscy przekraczali granice w życiu i sztuce, dwóch z nich wyjechało na Zachód, tańczyli w legendarnym Balecie XX Wieku Maurice’a Béjarta. W pierwszej części ciało tancerza przypomina greckie rzeźby, ale choreografia skupia się na męskich pośladkach i tym co pomiędzy nimi. W drugiej bunt przeciw normom symbolizuje m.in. autorskie podejście do oberka. Jako całość zaś «Threesome» to porywająca, zrealizowana z perfekcją – nie tylko choreograficzną i taneczną, wspaniała jest także dramaturgia (przy wsparciu Joanny Ostrowskiej i Klaudii Hartung-Wójciak), muzyka (Lubomir Grzelak, Wojtek Blecharz), wideo wykorzystujące nagrania bohaterów (Rafał Dominik) i światło (Jacqueline Sobiszewski) – i niepozbawiona humoru opowieść o uwolnieniu od wstydu i walce o własne miejsce w kraju, w sztuce, w historii”.

Fragment recenzji Anety Kyzioł „Siła trzech”, [w:] „Polityka”, nr 39,
https://www.polityka.pl/tygodnikpolityka/kultura/teatr/2270733,1,recenzja-spektaklu-threesometrzy-chor-wojciech-grudzinski.read, dostęp 19.12.2025.