Wszyscy jesteśmy kobietami

Tytuł pracy „Wszyscy jesteśmy kobietami” opiera się na założeniu, że kobiecość nie jest jedynie kategorią biologiczną, ale raczej złożonym i wielowymiarowym doświadczeniem, które dotyczy wszystkich, niezależnie od płci.

Inspiracją dla takiego ujęcia jest książka „Females” Andrei Long Chu, która sugeruje prowokacyjnie, że kobiecość może być rozumiana jako uniwersalny stan egzystencjalny. Pisze ona: „Wszyscy jesteśmy kobietami i wszyscy tego nienawidzimy. (…) Definiuję jako kobiecą, każdą operację psychiczną, w której jaźń zostaje poświęcona, żeby zrobić miejsce dla pragnienia Innego, innej osoby”.

I dalej: „Płeć kulturowa (gender) to coś, co inni muszą ci nadać. Płeć kulturowa istnieje, jeśli w ogóle istnieje, jedynie dzięki strukturalnej hojności obcych. Prawda jest taka: nie jesteś centralnym hubem znaczeń na temat samego siebie i prawdopodobnie nie masz nawet prawa nim być. Nie masz prawa decydować o sobie – to definicja kobiecości. Jeśli orientacja seksualna jest społecznym wyrazem własnej seksualności, to płeć kulturowa (gender) jest zasadniczo społecznym wyrazem seksualności kogoś innego. W pierwszym ujęciu przyjmuje się obiekt, w drugim – jest się obiektem. Z perspektywy gender więc wszyscy jesteśmy głupimi blondynkami”.

„W tej pracy szukam potwierdzenia siebie w Waszych oczach. Potwierdzenia, które nie może przynieść zaspokojenia i jest z góry skazane na porażkę. Jestem uprzywilejowanym przegrywem. Jestem Nikim i przemawiam w imieniu Wszystkich. Jestem wcześniakiem w szkole życia głuchych i ślepych. Doradzam prezydentowi, ale nie słucha. Wykorzystuję, przekraczam, kandyduję, manipuluję i zdobywam. Noszę chore brzemię męskości. Jestem blondynką i szukam jej mądrości w sobie. Macham do Was fiutem. Pytam, czy impotent to ten, który nie może, czy ten, który gwałci. Rysuję konia w książce od matematyki. Tańczę jezioro łabędzie. Śpiewam w The Stevens, chociaż nie umiem śpiewać. Naprawdę lubię gotować, ale usmażę Ci jaja. Jestem szerokość, jestem to, co potężnieje. Stawiam przed Wami lustro i sam się w nim przeglądam. Nie chcę gadać za dużo, palić niczego, przebierać się i nie chcę teatru. Rodzę za słabe słowa, na to nie ma słów. Nie chcę opowiadać historii i mówić za wszystkich. Chcę zmiany. Wyjścia poza pułapkę sztywnych społecznych ram męskich powinności. Jestem białym cis hetero mężczyzną w wieku średnim i zajmuję się subwersją. Kochaj mnie albo chociaż siebie. 70% planety to woda, 50–80% naszego ciała również. Let the wave crash!”.
Marek Gluziński