Publika

aleks borys zajmuje się choreografią na styku sztuki i nauki, łącząc badania artystyczne z językami kosmologii, ekologii i nauk przyrodniczych. Była członkini warszawskiego kolektywu Centrum w Ruchu, założycielka Fundacji Ruchome. Jej prace artystyczne otrzymały nominacje do Prix Jardin d’Europe (2011), znalazły się na Aerowaves Priority List (2012) oraz zostały zaprezentowane w ramach Polskiej Platformy Tańca (2012). Od ponad dekady tworzy prace choreograficzne, eksperymentując z płynnością performansu, instalacji, ruchomego obrazu, tekstu i dźwięku. Kreuje i wystawia swoje prace w Polsce, krajach Europy i w Australii. W latach 2020–2024 prowadziła niezależną gazetę choreograficzną „Ruchome Teksty” w formie online. Od 2024 prowadzi projekty laboratoryjne dla artystów zainteresowanych choreografią. W 2024 była kuratorką wydarzeń performatywnych „Ruchome Teksty”, a w 2025 poprowadziła „Ruchome Teksty: Laboratorium”. Jest inicjatorką i kuratorką projektu „Ruchome Badania Choreograficzne”, realizowanego z funduszy KPO dla Kultury 2025. Ostatnio, dzięki wsparciu Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie, prowadzi „Idee Ruchome: Pracownię Badań Choreograficznych”. Odbyła liczne rezydencje, m.in. w Brisbane, Sydney, brazylijskiej Amazonii i Finlandii. Otrzymała stypendia przyznawane w ramach programów: SPAZIO, DanceWeb, ImPact, Tour de Chorégraphes d’Europe, Stypendium Badawcze Grażyny Kulczyk oraz Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Uczestniczyła w artystycznych badaniach nad performansem i scenografią („a.pass”) w Brukseli. Jest absolwentką Państwowej Szkoły Baletowej w Łodzi. Ukończyła również Codarts / Rotterdam Dance Academy w Holandii, uzyskując licencjat w tańca współczesnego. Ponadto zdobyła tytuł magistry sztuki i nauk ścisłych na kierunku MA Art and Science w Central Saint Martins – University of the Arts w Londynie. www.aleksborys.com

Maria Stokłosa jest choreografką, tancerką i prezeską Fundacji Burdąg / Centrum w Ruchu. Tworzy spektakle w nurcie choreografii eksperymentalnej. Interesuje się praktyką taneczną jako aktywnością artystyczną, intelektualną i społeczną, która wykracza poza produkowanie spektakli na scenę i przenika do codziennego życia. Angażuje innych w procesy twórcze, zacierając granicę między sztuką, nauką i dydaktyką. Od ponad dekady działa oddolnie na rzecz rozwoju i emancypacji tańca współczesnego, m.in. jako liderka kursu „Choreografia w Centrum”, a także inicjując różne projekty. Jako wykładowczyni współpracuje z wydziałem Sztuki Społeczne na Uniwersytecie Warszawskim. W swojej praktyce łączy różne metody pochodzące od nauczycielek/nauczycieli i osób, z którymi blisko współpracowała, np. od Rii Higler, Katie Duck, Lisy Nelson, Davida Zambrano, Sary Shelton Mann, Meg Foley, Maiji Reety Raumanni, aleks borys, Jeremy’ego Wade’a czy Petera Pleyera. Tworzy prace solowe (m.in. „Vacuum”, „Intercontinetal”, „Wychodząc od działania”, „Poczucie kawałkowości”) oraz spektakle grupowe, m.in. „Prawa Półkula”, „Wylinka, „Mama Perform, „Złote Demony”, w tym spektakle z udziałem powołanego przez nią zespołu Improgeneracje: Kompozycja Teraźniejszości i Rzeczywistość Komponowana. Jej ostatnia praca, „Muzeum Ciał”, powstała na zamówienie Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Ponadto współtworzyła spektakl-rytuał pt. „Królowa Wody”, który powstał w ramach wystawy „Inne Tańce” w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie, oraz spektaklu tańczonego przez widzów – „Publika”, będącego w repertuarze Nowego Teatru w Warszawie. Ukończyła choreografię w School for New Dance Development (SNDO) w Amsterdamie, jest także absolwentką Wydziału Tańca Współczesnego w London Contemporary Dance School at The Place oraz kulturoznawstwa w Instytucie Kultury Polskiej. Otrzymała Stypendium Badawczego Grażyny Kulczyk, co zaowocowało powstaniem pracy „Co robię, kiedy tańczę? «Wychodząc od działania» – badania artystyczne i doświadczenie improwizacji tańca w perspektywie autoetnograficznej”.