510 lat po publikacji „Utopii” Tomasza Morusa wracamy do zasadniczego pytania o to, jak wyobrażamy sobie wspólne jutro. Dziś – w rzeczywistości przeciążonej zmianą, podziałami i przyspieszeniem – nie chodzi już o projektowanie perfekcyjnego świata, ale o przemyślenie na nowo sposobów bycia razem: współistnienia, współodczuwania i współtworzenia.
„Choreotopie” to rozbudowany projekt artystyczny, który koncentruje się na rozwijaniu nowych modeli partycypacji społecznej oraz na eksperymentowaniu z choreografią jako formą wspólnego myślenia i ucieleśniania przyszłości. Wyrasta on z przekonania, że sztuki performatywne – a w szczególności choreografia, taniec – mogą stać się dla nowych wspólnot narzędziem komunikacji. W szerszym kontekście choreografia jest dla nas sposobem myślenia, działania i postrzegania świata.
Nasz projekt promuje wizję społeczności jako dynamicznego procesu przepływu i transformacji, odrzucając statyczne myślenie o tożsamości na rzecz elastyczności. Podstawowym przedmiotem tego programu jest poszukiwanie możliwości zwiększania lokalnej rezyliencji wobec wyzwań współczesności, takich jak polaryzacja społeczna, kryzysy psychiczne i cyfryzacja więzi. Chcemy budować odporność społeczną za pośrednictwem sztuki, dzięki praktyce, twórczemu namysłowi, uważności, przez ruch i spotkanie.
„Choreotopie” są jednocześnie postulatem i odpowiedzią.
Pierwszy etap projektu, który rozpoczynamy w 2026 roku, obejmuje prezentacje spektakli uznanych polskich artystek i artystów tańca i choreografii, połączone z rozmowami z twórczyniami i twórcami. Odbędą się one w przestrzeniach Instytutu Grotowskiego.
23 i 24 stycznia odbędzie się spektakl „Watch me!” Magdy Jędry, tworzący przestrzeń, w której granice między indywidualnością a wspólnotowością ulegają zatarciu, a spojrzenie (gaze) staje się centralnym aktem. Skłania to do refleksji nad dynamiką władzy, kontroli i obserwacji oraz kwestionuje granicę między widzem/widzką a performerem/performerką.
W marcu – 28 i 29 – weźmiemy udział w projekcie „Publika” Marii Stokłosy i aleks borys, w którym widzowie i widzki stają się aktywnymi uczestnikami i uczestniczkami twórczego procesu wspólnotowego. Choreografia służy tu jako narzędzie budowania relacji i wspólnot, co bezpośrednio przyczynia się do wzmacniania kapitału społecznego.
W maju zapraszamy na pokaz „Threesome/Trzy” Wojciecha Grudzińskiego – laureata Paszportu Polityki. Spektakl opiera się na fantomowo-choreograficznych praktykach cruisingowych, krążących wokół biografii trzech legendarnych polskich tancerzy: Stanisława Szymańskiego, Wojciecha Wiesiołłowskiego i Gerarda Wilka. Dzięki stawianiu pytań o pamięć ciała i możliwość odzyskania zmarginalizowanych życiorysów, praca włącza mniejszościowy dyskurs, wnosi wymiar odbudowy i afirmacji różnorodności.
„Choreotopie” wymagają od nas nie tylko oglądania, lecz także aktywnego wchodzenia w świat wyobraźni, ruchu i współodczuwania. Bo choreografia — w sensie najgłębszym — nie jest jedynie sztuką ruchu. Jest sztuką organizowania relacji: między ciałami, między ideami, między historią a tym, co dopiero nadchodzi. Dlatego w „Choreotopiach” kierujemy się przekonaniem, że to nie tyle spektakle, lecz ludzie – artystki i artyści, widzki i widzowie, uczestniczki i uczestnicy, społeczności – są fundamentem przyszłości. A przyszłość, której szukamy, nie jest wizją zamkniętą, lecz przestrzenią, którą współtworzymy.
Poszukiwania trwają, zapraszamy do nich wszystkich, niezależnie od doświadczenia, języka, wieku, sposobów poruszania się czy myślenia.
Bądźmy w nich razem!
Marek Gluziński
Kurator projektu
Spektakl Magdy Jędry
W ramach projektu Choreotopie
pt.–sob. 23–24.01.2026, 19:00
Spektakl Marii Stokłosy i aleks borys
W ramach projektu Choreotopie
sob. 28.03.2026, 17:00
ndz. 29.03.2026, 16:00
Spektakl Wojciecha Grudzińskiego
W ramach projektu Choreotopie
pt.–sob. 29–30.05.2026, 19:00
Marek Gluziński jest performerem, który przez wiele lat był związany ze Studiem Matejka – laboratorium teatru fizycznego, działającym przy Instytucie Grotowskiego. Wziął udział m.in. w spektaklach Studia: „Harmonia Przeciwstawień. Polska” (reż. Matej Matejka, 2014) i „Wściekły człowiek. Wariacje w obronie gniewu” (reż. Matej Matejka, 2018). W 2015 roku zrealizował samodzielnie cykl trzech performansów-rytuałów pod tytułem „Parakletos. Jaⁿ” w przestrzeniach publicznych Wrocławia. Wystąpił w niezależnych produkcjach teatralnych, m.in. w „Kosmosie” według Witolda Gombrowicza (reż. Hiroshi Koike, 2023; premiera japońska: Tokio, 2024), „Lucidity” (reż. Arnis Aleinikovas, Kowno, 2023), „Eksploracji sztucznej duszy” (reż. Robert Traczyk, 2023), „Hinotori. Phoenix of the Mountain” (reż. Hiroshi Koike, Kyoto, 2025), „Hinotori. Phoenix of the Sea” (reż. Hiroshi Koike, Tokyo, 2025 ), „How you look at it / Re-Framing 8:15” (wg koncepcji Megumi Edy, festiwal Sakura. IV Wrocławskie dni japońskich inspiracji, 2025). Aktualnie pracuje na przecięciu praktyki teatru fizycznego i choreografii eksperymentalnej, prowadząc badania w obszarze męskości „między przywilejem a przekleństwem” i realizując projekt Kryzys wieku męskiego, w ramach którego zaprezentował dwie autorskie prace: „Faking/Udawanie”(2024) oraz „Wszyscy Jesteśmy Kobietami” (2024). Jest kuratorem cyklu Choreotopie w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego, a także współtwórcą Wrocławskiej Inicjatywy Tanecznej.
Więcej informacji:
Marek Gluziński / Przeciwko polaryzacji płci (@kryzys_wieku_meskiego)