Dr Łucja Iwanczewska
Cykl warsztatów
Rok akademicki 2011/2012
Można się ze mną zgodzić lub nie, ale w moim przekonaniu nastał czas, w którym wszelkie projekty zagadywania rozpaczy po tych, którzy nieodwracalnie odeszli, wyczerpały się i upadły. Zagadywanie – zatem tworzenie narracji, wielkich projektów myślowych, interpretacyjnych, gwarantujących stabilność, nienaruszalność, bezpieczeństwo spotkań, słów i myśli – dziś już nie działa. Nastał czas przyjęcia trudnej i wymagającej wielkiej odwagi postawy – postawy, która nakazuje utracić rozpacz i pozwolić odejść umarłym, nie zatrzymanym i wolnym. Wolnym od nas, którzy przychodzimy z pamięcią o nich, którzy zniekształcamy ich słowa, haratamy myślami i opowieściami czyny, zagadując tę rozpacz, którą po sobie zostawili. Postawa, którą proponuję zakłada wiedzę nie do zniesienia – tym, co robię, jako czytelnik, interpretator, widz, aktywny uczestnik, nie odbuduję świata, którego już nie ma, nie uratuję żadnego życia, może nawet nikomu nie wskażę drogi – jestem anty anty – czytając, myśląc, oglądając, uczestnicząc, w swoje aktywności włączam rdzeń wiedzy: jak się zawali, to się zawali. Tracąc rozpacz, antycypuję zawalenie – jestem na nie gotowa. Mam jeden etyczny obowiązek: czytać, myśleć i ponosić za to odpowiedzialność, nie szukam gwaranta, jak się zawali…
Warsztaty, które proponuję będą zaproszeniem do próby przyjęcia postawy tego, kto utracił rozpacz – a zatem będą to warsztaty czytania i myślenia.
Uczestnicy warsztatów otrzymają wybrany przeze mnie zestaw tekstów (do wewnętrznego użytku) tych myślicieli, których zaprosiłam do dialogu z nami.
Łucja Iwanczewska
Program
Czytając i oglądając Grotowskiego, zastanowimy się nad kategorią anarchii w odsłonach filozoficznych, historycznych, teologicznych i kulturowych – zajrzymy w przestrzenie herezji, bluźnierstwa, odwróceń, perwersji, nihilistycznych projektów kulturowych i założycielskich aktów negacji. Poszukamy odpowiedzi na pytanie, dlaczego można nazwać Grotowskiego humanistą przewrotu? I jak blisko mu do zjawiska jakim był polski punk?
Instytut Grotowskiego, Czytelnia im. Ludwika Flaszena, Przejście Żelaźnicze
Dziwne słowo urb… Jeana Geneta, instytucje totalne Ervinga Goffmana, miejsca aporetyczne, materialne prozopopeje, półgroby i niepokojące istnienie wnętrza i zewnętrza (od Homera po Georga Wilhelma Friedricha Hegla i Jacquesa Lacana), „zwrot ku rzeczom” – a zatem śladami miejsc i rzeczy, przestrzeni materialnej świata Grotowskiego.
Instytut Grotowskiego, Czytelnia im. Ludwika Flaszena, Przejście Żelaźnicze
W rozpiętości pomiędzy Jezusem a Markizem de Sade Lacan ulokował ścieżkę ludzkiego doświadczenia, a zatem doświadczenia tragicznego bohatera. O świętości, tragedii i objawieniu porozmawiamy z filozofami, których na tej ścieżce zabraknąć nie może. Grotowski i filozofia, także i tak mogłoby się nazywać nasze spotkanie.
Instytut Grotowskiego, Czytelnia im. Ludwika Flaszena, Przejście Żelaźnicze
Łucja Iwanczewska jest adiunktem w Katedrze Performatyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Doktor nauk humanistycznych. Absolwentka teatrologii Uniwersytetu Jagiellońskiego i podyplomowych studiów z zakresu gender w Instytucie Sztuk Audiowizualnych UJ. Autorka książek: „Muszę się odrodzić. Inne spotkania z dramatami Stanisława Ignacego Witkiewicza” (Kraków 2007), „Samoprezentacje. Sade i Witkacy” (Kraków 2010). Zajmuje zagadnieniami performatyki, performatywnością zjawisk kultury współczesnej, ze szczególnym uwzględnieniem polskiej kultury potransformacyjnej. Publikuje w „Dialogu”, „Didaskaliach”, „Performerze”, wielu pracach zbiorowych. Autorka artykułów naukowych i organizatorka konferencji w ramach grantu badawczego „Polska dramatyczna”. Współpracowała z Ośrodkiem Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka, gdzie przygotowała projekt autorski „Biografie w teatrze”. Współpracowała także z Instytutem Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego, gdzie przygotowała autorską konferencję „Nie może tak zostać! Polski punk”. Obecnie przygotowuje autorską monografię „Nieudane emancypacje. Sztuka i projekty polskości”.