100 toastów

Wznosimy toasty za niezwykłe osoby, wydarzenia lub zjawiska naturalne, które miały znaczący wpływ na ludzi i historię. Tym razem będziemy wznosić toasty za legendarnego reżysera, o którym wiemy prawie wszystko, z wyjątkiem wszystkiego, o czym nie mamy pojęcia.

Sto plastikowych kubków w szampanem. Sto papierowych talerzyków z deserami. Sto kwadratowych serwetek. Sto toastów. I on jeden: Wielki Artysta. Martwy Artysta. Romantyczny. Metafizyczny. Post Fizyczny. Po drugiej stronie widzowie: Ci, którzy znają i uwielbiają jego pracę, Ci, którzy coś, kiedyś o nim kiedyś słyszeli, Ci, którzy chcieliby się czegoś o nim dowiedzieć i Ci, którzy usłyszą o nim pierwszy raz w życiu. Wszyscy jesteśmy tu po to, żeby wznieść toast ku Jego czci; toast lukrowany jak kawałki ciast na talerzykach i musujący zachwytem jak bąbelki serwowanego szampana. A naprzeciwko stoi Ona, Nieznana, ale jak najbardziej żywa Artystka. Z wielką ostrożnością przechadza się pomiędzy pełną słodyczy zastawą. Na jej ustach utrzymuje się delikatny uśmiech, a twarz promienieje zadowoleniem. Artystka stara się utrzymać powagę i zachowywać odpowiednio do rangi i pozycji jaką jej wyznaczono. Stara się uniknąć błędnych skojarzeń i stereotypowych stwierdzeń. Wkłada wielki wysiłek, aby wieczór uczynić niezapomnianym. Nie może przecież utknąć gdzieś na peryferiach sceny, poza uwagą widzów. Musi dumnie kroczyć dalej, ramię w ramię z Genialnym Artystą. Wieczność stoi przed nią otworem, a tam wcale nie ma odpoczynku, nie jest łatwiej. „Każda metafizyka musi mieć swoją fizykę” – powtarza w myślach i krok po kroku zagarnia przestrzeń i czas dla siebie i własnego, jeszcze żywego ciała.