DIALOGI MIŁOŚCI – pamięć pozorna

– Od kilku dni boli mnie szyja. Intuicyjnie, jak przed niewidocznym, odwracam ją, by od niezaznanego chronić się. Na lewą stronę, w kierunku serca patrzę. Prawa strona świata umyka mi… Zmieniałam miejsca zamieszkania, łóżka, nad którymi szałwią odganiałam złe sny i język, którym opowiadałam o tym, co kiedyś żyło, ale już umarło. Oprószone pyłem spalonych nad świecą starych listów, w których wyznawałeś mi miłość. Byliśmy młodzi, a słowa, jak letnie słońce nagrzewało nasze policzki…

– Przez chwilę odważyłem się odwrócić głowę w prawo. Nieśmiało podniosłem powieki zakończone miękkimi rzęsami i spojrzałem. Spojrzenie otwiera bliskość, której się boję. Zostałem z nią, jak tylko długo potrafiłem. Kiedy mrugnąłem, zapach się uwolnił. Byliśmy innymi ludźmi…

„Dialogi miłości – pamięć pozorna” to performans, który stworzyłem z Leną Czerniawską. Odwołuje się do uniwersalnych stereotypów związanych z przestrzenią domu i funkcjonuje na styku działania performatywnego oraz instalacji, której tkanka rozrasta się na oczach publiczności, stając się trzecim bohaterem tej podróży…

Coś, co się nie wydarza, lecz po prostu dzieje — powoli, jak sen, który zapomina o sobie w połowie zdania. Czerwone nitki oplatają przestrzeń, jakby chciały zszyć to, co dawno się rozdarło – wspomnienia, ciała, głosy. Bohaterka i bohater prowadzą publiczność przez pejzaż miękki jak popiół i gesty jak sen po miłości.

Performans jest niespieszny, pełen nadmiaru, który w pewnym momencie się przelewa i wtedy coś pęka.

Katharsis.

Cisza.  

Taka, w której nie trzeba mówić, bo wszystko już zostało wypowiedziane przez ciało, oddech, drżenie dłoni.

Przebudzenie – między zapomnieniem a pamięcią. I choć niepewność i zagubienie są obecne, to właśnie one otwierają drogę do spokoju.

Cisza po wszystkim jest jak medytacja. W tej ciszy jest zrozumienie.
I wdzięczność…

Wojtek Grabałowski