Dziewczynk… z zapałkami

Niebaśniowe dziewczynki z zapałkami.

Czy są nam bliskie? Czy dostrzegamy je w XXI-wiecznych lustrach?

Owe dziewczynki noszą różne stroje. Mają różne kolory włosów, skóry i oczu, a także różne charaktery, temperamenty, języki.

Zapałki rzucą światło na dotknięty reżimami i wojnami Bliski Wschód, polskie pogranicze, objęte kryzysem finansowym regiony będące podróżniczymi marzeniami, ledwie tłumiące huk wybuchów schrony, a także zaułki Europy, która – choć zdaje się być uważna i bezpieczna – często pomija drażniące ją problemy.

To spektakl unplugged. Ciemność jest w nim najważniejszym aktorem, płomień zapałek jedynym oświetleniem, a ruch i gest wymownym środkiem przekazu. 

Zespół ma do dyspozycji tylko krótkie chwile, tak ulotne, jak czas spalania się zapałki.

Spektakl „Dziewczynk… z zapałkami” jest wariantem przedstawienia „Dziewczynki z zapałkami”, które zostało zrealizowane przez Natalię Klupp wraz z Katarzyną Kupiec, Klaudią Łubkowską i Kai Milačić podczas rezydencji w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego w 2024 i które w tym samym roku zostało zaprezentowane podczas przeglądu „Szczeliny. Kobiety w sztukach performatywnych”.

Spektakl prezentowany w El Kef w Tunezji wpisuje się w formułę site-specific.  Odbędzie się z gościnnym udziałem studentek z  L’Institut Supérieur de Musique et du Théâtre w El Kef.

Recenzja

„(…) jestem w mrocznościach jutlandzkiego zamku Gråsten. Lecz nie geograficzne, raczej w ciemnościach mego mikrokosmosu. Coraz zimniej, drżenie ciała. Przestrzeń rozświetlana wyłącznie zapałkami nie daje ciepła, lecz jego złudzenie. (…) nie o wielką historię w tym spektaklu przede wszystkim – według mnie – chodzi. Idzie o coś archetypicznego. Performerki stawiają pytanie o ciemną stronę ludzkiej natury. Przemoc w stylu: „to są sprawy między nimi, nie wtrącajmy się”. Porzucona przez oprawcę/oprawczynię ofiara leżąca w kałuży – wody, wydzielin? – na betonowej posadzce. Jej ciało przenika chłód, ten fizyczny, ale też ten braku miłości, akceptacji, zrozumienia. Anus Mundi. Kolejne pomieszczenie. Ciemno, coraz ciemniej. Ubrana tylko w czarną bieliznę dziewczyna oświetlona wyłącznie gasnącymi ognikami. Czerń stroju, raczej odsłaniającego niż zasłaniającego, sprawia, że postać niknie w ciemnej przestrzeni pomieszczenia. Tylko obfita czerwień ust wskazuje jej miejsce. Akt poniżania i uprzedmiotowienia. A przecież każda/każdy/każde zasługuje na godność”.

prof. Klaudia Święcicka