Lustro

Krzysztof Jerzak „Kokoro” jest tancerzem butō, choreografem i aikidoką. W 1987 roku rozpoczął trening aikido, a w latach 2003–2020 prowadził regularne zajęcia jako nauczyciel. Obecnie ma stopień mistrzowski 4 dan. Jest założycielem Krakowskiej Akademii Aikido Kobayashi Hirokazu. W 1999 roku rozpoczął naukę japońskiego tańca butō. Kształcił się u takich nauczycieli jak Daisuke Yoshimoto, Itto Morita, Atsushi Takenouchi, Imre Thormann, Katsura Kan i inni. W swoim dorobku ma kilka solowych spektakli: „Szczery?” (2002), „Poza” (2005), „Straw-butoh” (2009), „Podzielenie (się)” (2019), „Słowa, słowa, słowa…” (2019), „Hana no michi – Droga kwiatów” (2020) oraz „Lustro” (2023).  W 2004 roku prowadził całoroczny projekt „Integracja w terapii tańcem”, w którym uczestniczyły również osoby głuchonieme. Dla uczestników napisał i wyreżyserował spektakl „Kwiaty na chodniku”. W latach 2005–2011 wielokrotnie współpracował z niezależnymi artystami – muzykami, aktorami, tancerzami i filmowcami – współtworząc projekty sceniczne i filmowe. W 2008 roku wraz z grupą Do-Teatr współtworzył spektakl „Aite” (choreografia i taniec). W latach 2021–2022 prowadził całoroczny projekt intensywnych warsztatów butō, w ramach którego stworzył choreografię i wyreżyserował spektakl „Absolutnie Nic”. Regularnie prowadzi warsztaty w Polsce oraz za granicą, m.in. w Niemczech, Szkocji i Hiszpanii.

Przemysław Daniłowicz jest muzykiem, kompozytorem, producentem muzycznym, realizatorem dźwięku, a także joginem. Studiował grę na gitarze i fortepianie na Wydziale Jazzu Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach, a także realizację dźwięku w Akademii Filmu i Telewizji w Warszawie. Jest właścicielem studia nagraniowego Quality Studio w Warszawie, w którym oprócz realizacji nagrań zajmuje się kompozycją, produkcją muzyczną oraz miksem i masteringiem. Współpracował z wieloma wybitnymi artystami, m.in. z Andrzejem Wajdą, Tomaszem Stańką i Zbigniewem Liberą. Tworzy muzykę na pograniczu jazzu, awangardy, elektroniki i etno. Gra również na instrumentach etnicznych, często przetwarzając ich brzmienie i poszerzając ich możliwości soniczne. W ten sposób rozwija własny, oryginalny język muzyczny oraz poszukuje nowych środków wyrazu.