Publika

 „Publika” to spektakl taneczny, podczas którego widzowie i widzki wchodzą na scenę i wraz z performerkami podejmują działanie. Publiczność bierze udział w przedstawieniu, we wspólnym tańcu, ale przede wszystkim – w spotkaniu i doświadczeniu bycia razem w określonej przestrzeni i czasie. Gromadząc się, wnoszą też swoje indywidualne wybory i potrzeby. Jak one wpływają na całą konstelację „Publiki”?

Punktem wyjścia jest podwójne znaczenie słowa „publika”, które można odnieść do innych określeń: „respublika” oznacza to, co wspólne i oparte na relacji, a z kolei wyraz „publiczność” sprowadza widownię do zmysłu wzroku. W proponowanym działaniu interesujące jest to, jaką publikę może uruchomić choreografia. 

O ile taniec jest tutaj rozumiany jako ruch życia, właściwość bycia w ciele, o tyle choreografia staje się formą ustanawiania konstelacji bycia razem, układów i ugrupowań. W tym sensie jest więc narzędziem budowania relacji i wspólnot. 

Chcemy sprawdzić, w jaki sposób publiczność może zostać ustanowiona inaczej niż jako widzowie i widzki. Czy jako wspólnota może uruchamić także inne zmysły i funkcje języka, a w konsekwencji wytworzyć nowy potencjał polityczny i publiczny choreografii, a może raczej rozpoznać swój źródłowo zawsze już choreograficzny charakter?

 „Publika” jest cielesnym doświadczeniem i przyjemnością płynącą ze wspólnego ruchu.